Tom Pintens - Tom Pintens
V2
Tom Weyn — 8 november 2008
Voor wie een beetje thuis is in de Belgische muziekscene is Tom Pintens al lang geen onbekende meer. Pintens is namelijk de krullenbol voor wie een glansrol weggelegd is bij Zita Swoon maar hij had ook al enkele eigen groepen waaronder Flowers for Breakfast (met Tine Reymer) en recenter 2000 Monkeys. Ook werkte hij samen met de bekende wereldmuziekformatie Think Of One. Nu brengt de sympathieke Antwerpenaar zijn eerste soloplaat uit, verrassend genoeg volledig in het Nederlands.
Op zijn titelloze debuut zingt Pintens ons kleine en intrigerende verhaaltjes van de hand van zijn levensgezellin Ellen Schoenaerts. De plaat is heel puur en eenvoudig, er is niets overdadig op terug te vinden en de nummers zijn over het algemeen aan de rustige kant. Bij de eerste luisterbeurt zou je, nogal respectloos, kunnen zeggen dat het een plaat is geworden voor een Radio 1-publiek. Nochtans gaat de muziek veel breder en leent ze zich evengoed voor een minder ‘braaf’ publiek. De plaat bestaat uit heel natuurlijke poprock-songs die slechts na een paar luisterbeurten tot volle wasdom komen.
Openen wordt er gedaan met Al Die Tijd, een vroeg hoogtepunt. Wat onmiddellijk opvalt is de achtergrondzang, deze stuwt het nummer naar een eenzame hoogte. Later zal blijken dat dit een trucje is dat Pintens wel meer toepast, bijvoorbeeld ook in Zij Houdt van Vechten. In Nieuwe Tarzan en K is het dan weer de hemelse samenzang die ons weet te raken. Dikwijls is er een glansrol weggelegd voor de piano, het instrument waarmee Pintens blijkbaar het meest verwant is. Die piano geeft de meeste songs wellicht ook hun poppy karakter. Vooral het rockerige K, het intrieste Gewoonte en het met een discobeat beginnende Lola weten zich te onderscheiden van de rest. Dikwijls blijkt echter dat Pintens geen fantastisch zangtalent is maar een aangename stem heeft hij des te meer.
De teksten op deze plaat gaan niet over wereldschokkende thema’s maar het overgrote deel van de tijd gaan ze wel over dingen waar je je als luisteraar probleemloos in kan terugvinden, luister maar eens naar het wondermooie liefdeslied Nieuwe Tarzan waarin Pintens haast smeekt om liefde en het verlangen naar een geliefde zoals geen ander kan verwoorden en bezingen. Ook Stanley laat je achter met een diep gevoel van melancholie: “Zo loopt het leven dan, je houdt je tranen in bedwang terwijl je nieuwe vrouw de afwas doet en je kinderen missen je, op je werk beslissen ze dat promotie je wel goed zal doen. Zo loopt het leven nu, je zit te staren naar een muur terwijl rondom jou je leven bloeit”. Opgewekt wordt je er niet van.