Tom Helsen - Hilite Hotel
MTC Records
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Man met gitaar behaalt, net na Novastar maar voor Arid én An Pierlé, de zilveren medaille tijdens Humo’s Rock Rally in het gezegende jaar 1996. Het begin van een muzikaal pad waarop voor Tom Helsen bovengenoemd snaarinstrument steeds een centrale plaats krijgt in zijn songs. Dit maakt dat we op zijn nieuwste ‘Hilite Hotel’ kunnen spreken van een stijlbreuk. Nu ja stijlbreuk: de sympathieke dertiger is niet meteen een bollenslikkende knoppendraaier geworden, maar hij ruilde zijn gitaar in voor de piano en leerde werken met het moderne medium dat we kennen onder de verzamelnaam elektronica.
Nooit nog zullen wij Rock Werchter 2005 vergeten. Nog niet goed bekomen van een korte maar bijzonder hevige feestnacht wandelen we rond het middaguur de Pyramide Marquee binnen waar onze man de laatste festivaldag mag openen. Op dat eigenste moment kon Helsen, in onze ogen, al niet veel meer fout doen. De brave man was immers schepper van drie prachtige schijfjes. Stuk voor stuk adembenemend en naar de keelgrijpend in al hun eenvoud enerzijds, voorzien van de juiste flair om toch enkele (bescheiden) radiohitjes te scoren anderzijds. Hierbij denken we spontaan aan de melancholie van Slowly, de fijngevoeligheid van When Marvin Calls en de puurheid van Goodbye. Dat onze kater dan ook volledig verteerd was wanneer deze nummers de hele tent die bewuste zondag muisstil kregen is een evidentie. Dat we nog meer vertederd waren door Toms Come Pick Me Up, origineel van stichtend voorbeeld Ryan Adams die voor de doortocht op datzelfde podium later op de dag zijn kat stuurde, is een understatement. En kijk, op de bonus dvd bij ‘Hilite Hotel’ treffen we dit laatste nummer weer aan. Bank vooruit en een kus van Hannelore Bedert die voor de gelegenheid op een voortreffelijke wijze de tweede stem voor haar rekening neemt.
Er was geen ontkomen aan. Welke radiozender u ook inschakelde de voorbije maanden, u moest en zou minstens een halve dag per week het aanstekelijke refreintje van eerste single en bevallige popsong Sun In Her Eyes lopen neuriën. Mission completed voor Tom Helsen? Waarschijnlijk wel, ware het niet dat we ons verplicht voelen een kritische opmerking te maken over de tot in de puntjes uitgebalanceerde, gestroomlijnde synthloopjes die overigens over de hele plaat terug te vinden zijn. Deze gladheid zijn we van Tom absoluut niet gewoon. We durven het fenomeen dan ook het David Paltrock-effect (zie ook Hooverphonic) noemen die in de producersstoel zat voor dit album. In dezelfde categorie horen we Yeah Yeah en Julia And I en Ain’t Over Till. Drie nummers die, misschien niet geheel toevallig, te vinden zijn op het tweede deel van de plaat. Begrijp ons niet verkeerd, Toms stem blijft inslaan als een klok. Het bewijs levert hij op songs als Easy (met dat uitstekende piano-rifje dat ons bij momenten verdacht veel aan Coldplays Clocks doet denken), Sleepless Nights (met alweer een hartverscheurende bijdrage van Hannelore Bedert) en titeltrack Hilite Hotel (wat kan doorgaan als song die het meeste aansluit bij zijn vorig werk).
Besluitende zouden we dan ook kunnen zeggen dat Tom Helsen met deze plaat kiest voor een schare songs die toegankelijker zijn voor het grotere publiek en bijgevolg ook gretig worden opgenomen in de playlists van zowat alle Belgische radiostations. Toch blijven we voor de toekomst echter hopen op een ‘Tom is Doing Great, The Sequel’ of ‘More Than Gold The Next Episode’, zij het met een iets originelere titel. Tot dan blijven we ons vergrijpen aan het oudere Helsen werk en verdwijnt ‘Hilite Hotel’ in de schaduw van onze platenkast.