Tom Barman - That's Blue!
Blue Note Records
Lander Lenaerts — 8 november 2008
Tom Barman lijkt op het eerste gezicht niet thuis te horen tussen de artiesten die de verschillende delen van de Blue Note Sidetracks samenstelden. Toch is de keuze voor de dEUS-frontman logisch: Barman is namelijk een verwoede jazzliefhebber. Voor 'That’s Blue!' – het zevende deel van de Sidetracks-reeks – selecteerde Tom Barman elf jazz-nummers en liet die afwisselen met monologen van schilders uit dezelfde periode.
Het legendarische Blue Note-label brengt al sinds 1939, zo zegt het label zelf, het beste van de jazzmuziek uit. Gezien de heropleving van jazz uit de jaren zestig en zeventig de laatste jaren, brengt het label ook de ene heruitgave na de andere uit. De Blue Note Sidetracks-reeks is een erg leuke manier om de prachtige muziek niet zomaar opnieuw uit te brengen, maar om de luisteraar dat extraatje te bezorgen.
Blue Note liet een aantal dj’s opdraven om hun favoriete nummers van het label te selecteren en aan elkaar te mixen. Eerst waren Mo & Benoelie aan de beurt, later volgden Buscemi, Sven Van Hees, Alex Callier en Lefto & Krewcial. Dat laatste duo, de top van de Belgische hip hop, maakte van hun Sidetracks-deel een interessant staaltje ‘jazz meets hip hop’. ‘Out of The Blue’ werd op die manier misschien wel de origineelste langspeler uit de reeks.
Ook Barman heeft zijn best gedaan om van That’s Blue! geen gewone compilatie te maken. Hij koos ervoor om geluidsopnames van abstracte expressionisten (een voornamelijk Amerikaanse kunststroming uit de jaren vijftig en zestig, die gecounterd werd door de pop art) af te wisselen en zelfs te combineren met zijn geselecteerde Blue Note-nummers.
De keuze van Barman beperkt zich, op twee uitzonderingen na, tot de jaren zestig en is lichtjes voor de hand liggend: grote namen als Duke Ellington, Art Blakey and the Jazz Messengers, Herbie Hancock, Lou Donaldson, Bobby Hutcherson en Jackie McLean – kortom de namen die Blue Note groot gemaakt hebben. In tegenstelling tot zijn voorgangers selecteerde Barman wel niet de ‘populaire’ stijlen als jazzfunk of latin. De nummers op That’s Blue! zijn niet zo toegankelijk als die op pakweg ‘Into Blue’ (Sven Van Hees) of ‘Caliente’ (Buscemi). De combinatie van de jazz van de bovenste plank en de toewijding die terug te vinden is in de stemmen van de schilders zorgt bovendien voor een leuk sfeertje.
That’s Blue! + painters talking is in zijn eigenheid een aangename luisterervaring, maar past eigenlijk niet helemaal in de lijnen die de voorgangers van Barman hadden uitgetekend.