Tin Fingers - Balconies

Op Unday Records verschijnen vaak albums met een melancholische, meer introspectieve aard, maar dat gaat niet helemaal op voor de tweede van deze Antwerpse indieband.

'Balconies’ kwam uit eind maart 2026, en veroorzaakte weinig deining in de pers. Enkel de collega’s van Luminoush Dash wijdden er een korte recensie aan. De reden kan alleen de tsunami aan releases zijn waardoor ook wij overspoeld werden, want de opvolger van ‘Rock Bottom Ballads’ klinkt geweldig.

Dat mag niet verwonderen met een bezetting bestaande uit Felix Machtelinckx (ook bekend als livezanger van Arsenal), Marnix Van Soom, Simen Wouters en Quinten De Cuyper (Calicos). En singles als de perfecte poprocktrack Infinite Red, titeltrack Balconies, Legacy, Bones en Mural plaveiden het pad.

Dat pad loopt van Antwerpen naar het Griekse eiland Hydra en terug. De plaat werd opgenomen tijdens vier bloedhete dagen in The Old Carpet Factory, waar ook Maggie Rogers zich in het zweet zong in een andere studio. Dat zweterige wist Tin Fingers zeker naar de plaat te vertalen.

Luister bijvoorbeeld maar eens naar Graves of naar Sky To Valley dat verhaalt over een trektocht en nog ochtendlijk rustig begint, maar dan uitbarst met energetische gitaren en donderende drums met veel cymbalen. De dynamiek gaat zo een paar keer van laag naar hoog en weer omlaag alsof je meegaat over de Griekse heuvels.

Is het omdat de opnames moesten afgerond zijn op vier dagen of omdat de plaat grotendeels live werd ingespeeld? Feit is dat wel meer nummers een urgentie in zich dragen die je niet meteen associeert met een werkvakantie op een idyllisch Grieks eiland. Zelfs het melancholische Broken Melody Maker wordt doorsneden met uitbarstingen.

Twaalf nummers telt de plaat, maar dat is op deze manier geen enkele drempel. En als er dan net voor de afsluiter nog een track als You And Dawn volgt, al helemaal niet. Die klinkt een beetje als Boy & Bear of hun hoogtepunt: introspectief, maar meeslepend en groots. En zelfs de fans van vroeger worden behoedzaam meegenomen in het nieuwe verhaal, want de mysterieuze intro (uiteindelijk niet ingesproken door Rogers, maar door een Amirikaanse reporter op het vliegtuig) en Waterpark leunen aan bij het eerdere werk - al ontbreekt de typische piano van ‘Rock Bottom Ballads’.

Machtelinckx toont zich vanop zijn balkon een scherp observator van zowel ‘this land full of pain’ als zijn eigen zieleroerselen, en maakte met zijn band een album dat veel meer aandacht verdient dan dat tot nog toe kreeg. Met zijn nummers die live zeker goed zullen landen, zal dat ongetwijfeld nog wel komen.