The Windmill - To Be Continued...
Eigen beheer
Christoph Lintermans — 4 oktober 2010
Toen Camel zeven jaar geleden zijn afscheid als liveband wereldkundig maakte, bleven de tienduizend fans wat verweesd achter. En net nu bandleider Andy Latimer een nieuw studioalbum aankondigt, duikt van tussen de fjorden The Windmill op. Dat dit Noorse vijftal schatplichtig is aan de Engelse symforeus, maakt het luisteren naar ‘To Be Continued…’ er alleen maar prettiger op.
Instrumentale opener Cinnamon klinkt alsof het rechtstreeks uit het gulden boek van Camel komt. Vooral het meesterwerk Lunar Sea uit ‘Moonmadness’ (1976) wordt hier opgeroepen. Erg retro natuurlijk, en een erg symfonische aanpak met gitaar, fluit, Moog-synthesizer en jazzy drums. De luisteraar wordt meegezogen in een parallel universum: een verplicht nummer voor sterrenreizigers.
Met The Colour of Seasons creëert de band zijn eigen Vier Seizoenen. Wat een memorabel refrein weerklinkt hier! Erik Borgen heeft een aangename, sonore stem en zijn gitaarwerk valt hier echt op. Smeuïge gitaarlicks waar ook grote voorbeeld Latimer het patent op heeft. Het Hammondorgel en de engelachtige vocale harmonie zijn de tegenspelers – de seventies zijn helemaal terug.
Wie nu nog met het vooroordeel rondloopt dat prog voor saaie mensen is, zal zijn mening moeten herzien na A Day in a Hero’s Life. Deze ruim twintig minuten durende epische krachttoer bestaat uit elf deeltjes, het merendeel instrumentaal. Maar de teksten zijn van een bijzonder allooi: wat gebeurt er als je als superheld in je eigen speelgoedwereld terechtkomt? Toy Story in Progland! Let bijvoorbeeld op hoe de heren het geluid van een stoomtreintje weten op te roepen. A Day in a Hero’s Life hangt aaneen met talrijke pakkende melodielijnen waarmee de band in de jaren zeventig zeker groot zou geworden zijn. Niet dat deze muziek in het verkeerde tijdsgewricht beland is; dit is tijdloze klasse!
Het opstijgen van The Eagle wordt nagebootst door statige synthesizer flights, waarna piano en vervolgens de hele band overneemt. Centraal staat opnieuw de lyrische gitaar, in een deels klassiek, deels door jazz geïnspireerde ode aan een te vroeg overleden vriend. Wat kan die Erik Borgen spelen, ofschoon ook twee andere musici credits opeisen voor het gitaarwerk.
Een wondermooi refrein doet ook Don’t be Afraid schitteren. In de instrumentale sequentie horen we de invloed van Jethro Tull, een tweede die we begroeten als een oude vriend. De dwarsfluit met pianobegeleiding leiden de luisteraar ten slotte uit in het miniatuurtje To Be Continued…
Nou, heel graag zelfs.
Nou, heel graag zelfs.