The Shins - Wincing The Night Away
Sub Pop Records
Kevin Vergauwen — 27 oktober 2010
Waarom we glansrijk te laat komen met deze recensie, vraagt u zich af? Heel eenvoudig. Dit is geen plaatje om op een ijskoude, donkere winteravond voor een krakend haardvuur, met een halfaangebrande kat ervoor, te beluisteren. Neen, sleur naar buiten die tuinmeubelen, laat aanrukken die overvolle frigo’s en steek aan die barbecues. James Mercer, ook wel de Brian Wilson van deze generatie genoemd, heeft met The Shins alweer een pareltje van een indiepopplaat afgeleverd.
Sinds Nathalie Portman in ‘Garden State’ The Shins’ New Slang een volledig andere dimensie gaf (om toch maar niet de woorden “geil” of “bloedheet” te gebruiken), ging het voor dit viertal uit New Mexico plotsklaps bijzonder snel. Net voordat ‘Wincing The Night Away’ werd uitgebracht, gingen er niet minder dan één miljoen Shins-platen over de toonbank. Ondertussen lopen naast de grote Amerikaanse zalen ook de Europese clubs aardig vol. Individuen die nog niet vrolijk de klanken “oohahhoo” hebben uitgestoten tijdens het horen van eerste single Phantom Limb zijn een met uitsterven bedreigd ras geworden. Inderdaad, we hebben hier niet meer te maken met beginnelingen, maar kunnen bijna spreken over een gevestigde waarde.
Twee minuten en een half heeft het geduurd alvorens we een eerste spontane rondedans in onze living deden. Sleeping Lessons begint dromerig en zweverig met een sound die zo uit The Flaming Lips-winkel zou kunnen gestolen zijn. Plotsklaps volgt een ommezwaai en wordt er overgegaan in een eerste streep feestelijk dreigend gitaargeweld. Voor het voorspel van wat we nu al bijna kronen tot beste feel good-nummer van 2007, Phantom Limb, haalt Mercer (slechts) één minuutje de surfgitaar uit de kast. Spijtig, want volgens ons had Pam Berry een dijk van een countryrocker kunnen worden. Maar goed, u hoort ons niet klagen. Dit schijfje staat immers bol van de haast perfecte popsongs. Bij het horen van Turn On Me trakteren we spontaan de lallende 'dude' die een beetje verder aan de toog beweert dat Sigrid Spruyt de meest sexy vrouw is uit het VRT-landschap op een halve liter versgetapt blond schuimend bier. Schol!
Zelden zo’n haarscherpe melodielijn gehoord als op Girl Sailor. Alsof Mister Costello himself meepingelde. Daarnaast noteren we ook nog het donkere Black Wave, waar Mercer ons even doet terugdenken aan de psychedelische sferen die wijlen Jim Morrison o zo vaak creëerde. Tenslotte hadden de heren met A Comet Appears geen betere afsluiter kunnen verzinnen. Even dromerig als bij aanvang dooft de muziek uit: “There is a numbness, in your heart and it’s growing”. Hoe ging dat ook al weer: "Muziek verzacht de zeden"? In dit geval een waarheid als een koe.
Hoewel ze zelf af en toe zeer zwaarmoedig over hun muziek spreken, trekken The Shins met hun derde langspeler ‘Wincing The Night Away’ de lijn van de zeemzoete feel good-indiepop strak door. U zocht een soundtrack voor een zwoele zomerse avond met een overload aan bier en barbecueworsten? Gevonden wat ons betreft, maar serveer dan wel champagne en kaviaar. Op die manier komt de muziek volledig tot zijn recht.