arK - Wild Untamed Imaginings

Nou ja , helemaal nieuw is het album niet. Terwijl de inkt in enkele composities nog nat is, tellen deze opnamen ook recente takes van oude favorieten. Sommige zijn in een nieuw jasje gestoken, andere werden voor het eerst ingespeeld.

De albumtitel vat de invalshoek perfect samen: elke song heeft een op een verhaal gebaseerd concept. De nieuwe incarnatie telt vier van de vijf originele leden: naast Jowitt zijn het Tony Short (fluit en zang), Peter Wheatley (leadgitaar) en Steve Harris (gitaarsynthesizer). Enige nieuweling is Tim Churchman, drummer van Darwin’s Radio.

Vergis je echter niet: arK laat zich niet afschepen alsof het een reliek is uit een voorbij tijdperk. De band ontstond in het vaarwater van de neoprogressieve beweging in de jaren tachtig, maar onderscheidde zich van Marillion, Pallas en Twelfth Night door de keyboards opzij te schuiven in het voordeel van een meer eclectische line-up. Versieringen van een hurdy-gurdy werden nu zelfs toegevoegd aan de intro van So You Finally Made It.

Progrock blijft natuurlijk het meest Engelse van alle genres. En die typische "Englishness" hangt over het hele album. Zoals in het artwork van Antonio Seijas, bekend van Gazpacho en Marillion. Of een titel als Boudicca’s Chariot, een strijdlied met hymnisch karakter waarmee arK meteen alle zeilen bijzet.

Hymnisch, het is een omschrijving die wel meer songs past. Folky en theatraal zijn andere adjectieven die bij beluistering constant terugkomen. Terwijl de verhaalstof typisch is voor de Engelse progressieve rock, zijn het vooral de arrangementen waarmee arK zich van zijn genregenoten onderscheidt.

De kans is klein dat u dit jaar een plezanter progalbum in de rekken vindt. Dat klinkt misschien als een dubieus compliment (plezant = oppervlakkig?), maar het is een compliment zonder meer. Dit is feestelijke muziek wars van valse pretenties. Luister naar de bucolisch geïnspireerde miniatuur Gaia. Luister hoe het spelplezier afdruipt van Coats of Red of New Scientist. Luister naar het spannende snarenduel in Change Pt.2. Het slotakkoord in Nowhere’s Ark is – hoe kan het ook anders – de signatuursound van het kwintet.