The Twilight Sad - It’s The Long Goodbye

Niet echt een afscheid van de band, deze zesde plaat van The Twilight Sad. Maar centraal staat wel de onmacht en mentale instabiliteit van frontman James Graham, omwille van zijn dementerende en langzaam uitdovende moeder. Ofte een pijnlijk aftakelingsproces dat tot de dood leidt. En laat zo’n intense, zwartgallige gevoelens nu net iets zijn dat perfect matcht met de somber gestelde postrock van de band.

Dank je wel Robert “The Cure” Smith. We zullen het in naam van Graham en co alvast even uitspreken. Want het voorprogramma in de legendarische Europese Cure-tour van 2016 én 2023 heeft The Twilight Sad een stevige duw in de rug gegeven. En die samenwerking ging zelfs zo goed, dat Smith de Schotse songwriter ook aanspoorde om zijn moeilijke emotionele rollercoaster in muziek om te zetten én hem daarin begeleidde met arrangementen en instrumentale bijdragen op een drietal songs.

Deze ‘It’s The Long Goodbye’ sleept zich lekker moedeloos op gang. Met een duidelijke boodschap “Getting Away From It Al” – omcirkeld door een noise van trotse drones waar gestaag een mooie, smekende ballade uit groeit. “Why are you leaving me”, smeekt Graham tot de hemel. Het is meteen een mooie samenvatting van de negen songs die erop zullen volgen. Waar meermaals een felle, luidruchtige gitaar wall of sound onmacht vertolkt en tegelijkertijd erg broze, intieme en emotioneel krachtige momenten je hart raken. Stem versus gitaar.

Dat kan je natuurlijk enkel maar geregeld krijgen met een knaller van een producer die je door de ellende heen sleept. En die tegelijkertijd ook de muzikale voedingsbodem schrijft voor die emoties. Om maar even te zeggen dat de input van rechterhand en bassist Andy MacFarlane niet onderschat mag worden (net zoals die van de My Bloody Valentine-producer Andy Savours, voor de juiste noise gradaties).

Het bewijs is niet enkel een plaat met tien knoerten van songs die ergens tussen postpunk, postrock en indie in zweven, maar ook een plaat die op een kleine twee weken werd ingeblikt, ook al moesten de fans het zeven jaar lang stellen zonder nieuw studiowerk. Om maar te zeggen dat het resterende duo van The Twilight Sad – bijgestaan door muzikanten van die andere Schotse legenden Arab Strap en Mogwai - serieus goed op elkaar ingespeeld is.

Moest je ons drie keer vragen een favoriete song uit dit album naar voren te halen, kreeg je allicht drie keer een ander antwoord. De akoestische ballade Attemt A Crash Landing bouwt heel mooi op en heeft wel wat singlepotentieel. Wat een knaller van een langdurige apotheose ook. Op een wat wilder moment kiezen we allicht voor het psychedelische, zeven minuten lange Dead Flowers, dat vol noise en een grommend pianomotiefje aanvangt. Een song in pure force majeure! En een derde keer gaan we misschien voor Inhospitalbe Hospital omwille van zijn zalvende zang en Editors-alike sound.

Enkel bij het rommelige Waiting For The Phone Call (jawel, de single waarin duidelijk met Robert Smith gegoocheld wordt) fronsen we misschien eventjes onze wenkbrauwen. Want moet je nu echt een song bijna laten voorthobbelen op een synth pulsebeat? Zeker in een nummer waarbij je wacht op het allerlaatste, verlossende telefoontje… Laat dat dan ook onze enige kanttekening zijn: wij hadden de synthesizers wat meer onder de noise gestoken, in plaats van ze er bovenop te leggen.

Wat een knaller van een plaat! We lazen elders over een gelijkaardige neerslachtigheid als bij 'Songs Of A Lost World', de laatste en langverwachte The Cure plaat. Zwart, luidruchtig, bijna spiritueel en met een enorme emotioneel-muzikale intensiteit. Een afscheid in grandeur die – zo wensen we – mag leiden tot een fabuleuze heropstanding.