The Tellers - Hands Full of Ink

The Tellers zijn piepjong, maar erg ambitieus. Ze verspillen dan ook liever geen tijd aan studeren en kiezen voor de volle 100 procent voor de muziek. Stiekem hebben we dan ook wel een boontje voor zij die zo jong hopeloos naïef de sprong in het duister wagen. Voorlopig lijkt die keuze hen in ieder geval geen windeieren te leggen. Zowel bij Pure Fm als bij Studio Brussel mogen ze rekenen op flink wat airplay.

De kans is dan ook behoorlijk groot dat u het vrolijke Hugo al eens op de radio gehoord hebt, want met zijn aanstekelijke refrein bleek het nummer een uistekende radiosingle. Het liedje Second Category werd voor een commercial opgepikt door Canon. De verwachtingen voor de debuutplaat waren dan ook hooggespannen, maar worden meer dan ingelost. ‘Hands Full of Ink’ blijkt een erg sterke eerste cd.



Het album opent met het mooie If you say, die with me, waarmee The Tellers meteen al hun troeven in de strijd gooien. Een tof rifje, een catchy melodie en "whohoowoohoo"-stemmetjes op de achtergrond; meer hebben ze niet nodig voor een goede opener. Van hetzelfde kaliber is het eveneens eenvoudige, maar zeer sterke More. Opnieuw illustreren The Tellers dat het niet moeilijk moet zijn om goed te zijn. Ook hier volstaan gitaargestrum en "whoowheewhoo". Een eervolle vermelding is er eveneens voor het nummer Confess, met een intro waarvan een mens zowaar nog zou gaan huppelen. He Gets High valt dan weer op door de mooie mondharmonica, een instrument dat ook op de rest van 'Hands Full of Ink' regelmatig de revue passeert.



The Tellers weten wat hun sterke punten zijn en maken er dan ook volop gebruik van. Jammergenoeg benutten ze die ingrediënten net iets te veel, wat de diversiteit niet bepaald ten goede komt. Bovendien zijn The Tellers nogal overijverig geweest bij het samenstellen van hun debuutplaat, zestien nummers zijn er namelijk net iets te veel. Tegen het einde boeit het album dan ook een stuk minder. Bovendien klinkt de stem van zanger Ben Baillieux-Beynon soms net iets te piep om geloofwaardig te klinken. Het feit dat hij nog maar net de schoolbanken ontgroeid is, schemert door in de songs en het ontbreekt ze net aan dat tikkeltje rebelsheid en levenservaring.  



Maar we vergeven het hem graag, want ‘Hands Full of Ink’ is al bij al een indrukwekkende eerste plaat geworden. Inderdaad, trop is te veel, maar in het geval van The Tellers bedekken we het jeugdige enthousiasme graag met de mantel der liefde. Soms blijven ze wat braafjes, maar we zijn ervan overtuigd dat ze met de jaren wel meer je m’en foutisme zullen kweken. ‘Hands Full of Ink’ is een straf begin, al vermoeden we dat er mits enkele jaren levenswijsheid meer in zit. Op naar de volgende plaat van The Tellers!