The Sheila Divine - The Middle Ages

Je kan vast ook enkele voorbeelden geven van bands die naast in de eigen crib in ons Belgenlandje op handen worden gedragen, maar door de rest van de wereld gepasseerd worden? We rekenen de Boston-based Sheila Divine zeker tot die categorie. Bij de tien lang vooraf aangekondigde concerten naar aanleiding van de nieuwe plaat ‘The Middle Ages’, vind je naast Brooklyn, Montreal, New York of Syracuse ook de namen Hasselt, Sint-Niklaas, Brussel en Olmen terug en geen verdere Europese data. En ga op de website maar eens naar afgelopen concerten kijken. Belgium only.

We kunnen dus niet anders dan deze liefde mee uitdragen. Want wat ons betreft, klinkt de jarennegentig-indie/postpunk van de band keer op keer melodieus sterk, gelaagd, bevangen (door de profetische zang van frontman Aaron Perrino) en dus ook gewoonweg steengoed. En daar gaat de zesde studioplaat allicht niet veel verandering in brengen met die tien lekker knallende powerpopsongs.

De ingrediënten blijven dan ook ongewijzigd: de ietwat galmende en roepende hoog/laag-stem van Perrino, het zweverig en lichtjes noisy gitaarspel dat nu misschien nog net iets meer tegen de kanten aan schuurt dan voordien en de uptempo postpunkdrumbeats van Paul Buckley. Tegelijkertijd voelt het van in het begin aan alsof je de plaat al tientallen keren beluisterde en klaar staat om naar een optreden van The Sheila Divine te gaan. En dat beukt er soms stevig tegenaan. Zo zal je in de vooraf aangekondigde force majeure noiserocksingle I Climbed Inside A Whale met de hakkende riffs en hoog gierende tremelogitaren niet meteen meer dezelfde band van meezingertjes Like A Criminal of Hum uit vorig decennium herkennen. Hoewel er ergens toch dezelfde, luidruchtige energie in zit.

Gaat het dan opnieuw over de vreugde en power die we gewoon zijn van de band? Niet meteen. Met titels Life Is Fragile, Hurry Up of Celebrate The End voel je al aan je kleine teen dat er stevig wat wanhoop (over een vierkant draaiende wereld) en verlies (het overlijden van Perrino’s moeder) in dit album zit. Wat misschien verklaart waarom de band nog krachtiger en emotioneel doorleefder lijkt te klinken dan voordien, een iets meer oppervlakkige en rommelige song als No Favors misschien buiten beschouwing gelaten. Al kan ook de helpende hand van producer Wally Gagel (Cold War Kids, Superchunk) daar voor iets tussen zitten, die de holle en volle gitaarsound en de smekende frontstem nog net iets meer indikte. Of die het lekker schreeuwerige We Once Burned van een extra punkspirit voorzag.

In feite proberen we dus te vertellen dat we nog steeds erg enthousiast zijn over de prestaties van deze band en ons blijven afvragen waarom de wereld The Sheila Divine vergat (of nooit ontdekte). Omdat de band zijn heerlijke zelf blijft en dus niet toegeeft aan hapklare meezingers of gladde singlebrokjes, zal ‘The Middle Ages’ geen grote verschuivingen veroorzaken. Ondanks de duidelijke smeekbede “Hurry up change me / Hurry up change this world”, of gelijkaardige apocalyptische boodschappen die de groep hier uitdraagt. Want om te vertellen dat we met zijn allen compleet fout bezig zijn en het dringend anders moet, daar hebben we natuurlijk geen kwintet uit Boston voor nodig. Maar misschien wel om op het einde de zin “But I have hope”, lang te laten nazinderen…