The Rest - Everyone All At Once
Eigen beheer
Mattias Devriendt — 25 oktober 2010
Ligt het aan de uitgestrekte meren, aan de koude temperaturen of aan de nabijheid van grote broer USA? Geen idee, maar het blijft Canadese alternatieve bands regenen. The Rest is er eentje van en met 'Everyone All At Once' bezorgden ze ons af en toe aardige momenten.
Het zal wel geen toeval zijn dat op de - overigens knappe - hoes water en rotsen staan afgebeeld. Geen land ter wereld waar de meren immers zo talrijk muzikanten konden inspireren.
Die wateren leiden bij The Rest echter niet tot verstilde songs zoals bij Great Lake Swimmers. Adam Bentley en de zijnen creëren een episch geluid met veel gitaarwerk, eenvoudige pianoakkoorden en een stem die voor alle registers een tien scoort.
Opener Coughing Blood zet meteen de toon zoals een band als The Veils dat ook kan. Opzwepende, epische gitaren in combinatie met de ijle stem van Bentley nemen de luisteraar gevangen in een keurige song. Een licht Jasper Steverlinckgehalte in het stemgeluid hier en daar, maar daar maalt de liefhebber van dit soort muziek niet om.
Heel wat minder vergaat het andere songs. Modern Time Travel scoort wel in de eerste minuut met een knap gezongen intro, maar verwatert een beetje wanneer de gitaren een onaangekondigde uitbarsting forceren: iets te bombastisch dus. Van hetzelfde laken een pak in Phonetically, Phonetically en Blossom Babies Part Two die knap beginnen, maar daarna een episch staartje krijgen waar niet echt een duidelijk touw aan vast te knopen valt.
Kortom, we horen vooral mooie dingen als de gitaren het wat rustiger aan doen en de verwijzing naar Arcade Fire legio zijn. Sheep In Wolves’ Clothing is daarvan een voorbeeld, maar ook de titeltrack Everyone All At Once (een aardige verwijzing naar onze moderne levensstijl) past in dat rijtje.
Dat de band tijdens Drinking Again een beschamend dubbeltje aflevert van Radioheads Exit Music toont dat de band wel een sound gevonden heeft en een zeer knappe stem bezit, maar dat het vooral de songs zijn die ze mist om echt te overtuigen.
Flarden van The Veils, stukjes Arcade Fire en een schaamteloze doublure van Radioheads Exit Music: laat dit een gebalde samenvatting zijn van dit plaatje.