The Pigeon Detectives - Emergency
Dance to the Radio
Frank D'hanis — 8 november 2008
De band The Pigeon Detectives bestaat uit een energiek vijftal uit Leeds onder de vocale leiding van zanger en krullenkopje Matt Bowman. Het kwintet maakt snelle, splashy en vooral zeer meezingbare rockmuziek. Na hun eerste cd vorig jaar kwam dit jaar hun tweede cd uit. Zo gaan die dingen. Spannend zeg!
Wij waren in den beginne niet meteen weg van The Pigeon Detectives. We vonden de groep een vervelende en overbodige uitbreiding van een tendentieus gegeven waardoor de markt al overspoeld werd. Bedoelende: doordat ze wat muzikale stijl en inhoud zoveel gemeen hebben met The Thrills en The Kills lijken The Pigeon Detectives op het eerste gezicht een beetje de bus gemist te hebben, of - erger nog - een flauw afkooksel van voorgenoemde groepen te zijn. Althans, dat was onze zeer arrogante en vooringenomen positie ab initio.
Het eerste album, ‘Wait For Me’, bevestigde al onze hoogdravendheid en we gaven onszelf klopjes op de rug omdat we muzikale visionairen waren. Vooral de hitsingle Romantic Type had ergens een zeer grote wrevel veroorzaakt in de laagste regionen van ons darmkanaal. Maar de objectiviteit stelt eisen aan de muziekrecensent, hij kan zich eigenlijk geen ego veroorloven. Gedeprimeerd buigen wij het hoofd en geven we toe dat de nieuwe van de duivendetectives deze keer wel goed is. “Waarom, oh grote wijze muziekgoeroes van het westen?” Welaan luistert, en weze verlicht.
In zijn persoonlijke confidenties aan ons, vertelde zanger Matt Bowman al dat hij en de groepsleden sterk het gevoel kregen dat ze heel wat volwassener geworden waren sinds de vorige cd. Het succes dat ze het afgelopen jaar hadden dwong hen om in één jaar tijd wel twintig jaar ouder te worden, aldus Matt. Een schaamteloze overdrijving van een overigens zeer sympathiek persoon.
Maar overdreven of niet, vergeleken met de vorige cd is de muziek op het nieuwe album inderdaad veel rijper. De songs zijn diverser wat tempo en opbouw betreft, de teksten zijn iets dieper en de sfeer van algemene leutigheid en jeugdige overmoed wordt nu en dan gedempt door een sombere noot. Maar het blijven natuurlijk vrolijke rakkers.
Een hoogtepunt op het album is de song Keep on your dress, vooral door de schreeuwerige ironie van het refrein “Keep on your dress girl, it’s ok now.” We kregen ook een zeer aangenaam gevoel door de muppetachtige “mapapapapa” tune in I’m a liar. Een andere leuke afwisseling is de akoestische song Nothing to do with you in het midden van het album. Echt diep kan je de song nog niet noemen en Bowman haalt enkele van de grootste relatieclichés boven. Iets als “het ligt niet aan jou, ik ben zelf het probleem, et cetera” Maar voor het overige is het een zeer authentieke en doorleefde ballade die ons wist te beroeren.
The Pigeon Detectives zijn op het goede pad. We hopen dat hun lineaire curve naar de top niet zal stagneren en dat ze de muzikale groei die hen van het eerste naar het tweede album bracht zullen kunnen volhouden. Dat zal ook nodig zijn, want de concurrentie in dit licht verteerbare rockgenre is zeer zwaar en alleen de besten zullen het hoofd boven water kunnen houden.