The National - High Violet
4AD
Mattias Devriendt — 27 mei 2010
Dat deze recensie qua timing bewust wat achterop hinkt op die van onze collega’s, heeft zijn redenen. Uit ervaring wisten we dat een plaat van The National bespreken net iets meer luisterbeurten vereist en dat snelle kwatongen of overhaaste idolatrie maanden later wel eens herzien moet worden. Net zoals ‘Boxer’ zou ‘High Violet’ tijd nodig hebben en die hebben we dan ook genomen.
Met ‘Boxer’ degradeerde The National immers niet alleen haar oude albums tot tweederangsschijfjes, de band leverde één van de weinige compacte en totale albums van het vorige decennium af. Met de sterren die ze ervoor kregen, kunnen ze dan wel een volledig melkwegstelsel opvullen, dat alleen biedt geen garantie voor een succesvol vervolg. Ontgoochelen, bevestigen of overtreffen, daartussen balanceert de opvolger van een succesverhaal altijd.
De sound op 'High Violet' ligt alvast in het verlengde van wat we op 'Boxer' hoorden: gitaren, strijkers en piano in het arrangement, slagwerk dat de songs telkens op een repetitieve, maar zeer scherp gekozen manier een drive bezorgt – noem het de motor van de nummers - en de stem van Berninger die boven alles uittoornt. Met zijn uitzonderlijke fraseringen, denk aan Slow Show of Mistaken For Strangers, en zijn timbre dat tegelijk iets melancholisch en iets hoopvols uitademt, zet hij de lijnen van elk nummer uit en naait moeiteloos muzikale en tekstuele zinnen aan elkaar.
Ook op 'High Violet' bestrijkt The National dit geluid. Luister bijvoorbeeld naar de minimale, motorische drums van Anyone’s Ghost en Bloodbuzz Ohio, de sferische arrangementen van het openbloeiende Afraid Of Everyone of Sorrow en de intieme balans tussen verdriet en verwachting in afsluiter Vanderlyle Crybaby Geeks. Dat zijn allen uitstekende songs die op geen enkel moment hoeven onder te doen voor wat het vijftal op 'Boxer' presteerde.
En toch is er iets dat ons weerhoudt te stellen dat The National met dit album ‘Boxer’ overtreft. Zoals gezegd hebben we er even over gedaan en ziehier ons antwoord. 'High Violet' mag dan wel uitstekende songs bezitten en qua sound dicht aanleunen bij haar voorganger, de plaat is minder compact en toont meer gezichten.
Waar de blazerssectie op het einde van Fake Empire en het iets steviger gitaarwerk van Mistaken For Strangers de grootste “uitbarstingen” van ‘Boxer’ waren, zoekt de nieuwe schijf veel sneller de explosie op en helt in opener Terrible Love al dicht aan bij zowaar een postrockgeluid. Ook England maakt eenzelfde beweging, zij het minder scherp en zelfs Bloodbuzz Ohio dat ritmisch zo sterk in de lijn van 'Boxer' ligt, kan het niet laten stevig uit de hoek te komen. De eenvoud en compactheid van songs als Slow Show en Green Gloves vind je niet terug op High Violet. Runaway is daarvoor een te trage en te rustige ballad, Conversation 16 heeft een te volle sound en Lemonworld, misschien wel het minste nummer, mist de gerichte zanglijnen die haar voorgangers heeft.
U hoort ons niet zeggen dat ‘High Violet’ de verwachtingen niet inlost. De plaat blinkt uit in uitstekende songs, maar mist in zekere zin de uitzonderlijke samenhang die ons maanden aan een stuk uitnodigde ‘Boxer’ te herbeluisteren. En als u het daar niet mee eens bent, dan is dat ook goed.