The Loft - Badges

Dit is weer een stukje bijzondere geschiedenis. Het Londense kwartet The Loft staat mee aan de wieg van Alan McGee's legendarische Creation label waar in de jaren tachtig bandjes als Primal Scream, The Jesus And Mary Chain of Oasis over elkaars voeten struikelden in een obscure club annex DIY-opnamestudio. The Loft kroop met debuutsingle Why Does It Rain meteen in de aandacht van veel pré-Britpop-yuppies en versierde zelfs een optreden in de Hammersmith Palais, waar het meteen goed fout ging en on stage de boel implodeerde met een definitieve split als gevolg. Waarna zanger Peter Astor en drummer Dave Morgan snel nadien The Weather Prophets oprichtten.

Veertig jaar later komt de originele bezetting terug samen om debuutplaat (!) ‘Everything Changes, Everything Stays The Same’ uit te brengen. En dat blijkt zo lekker te smaken, dat een dik jaar later opvolger ‘Badges’ al in de rekken ligt. Alsof de band tijd wil inhalen…

We belanden met dit verhaal in een soort van zomerse indie, waarin lieflijke stemmetjes en gitaartjes ook doodeerlijke liedjes voortbrengen. Om maar eventjes met een happy afsluiter als Rob Rides The Sunset te eindigen dat kronkelt rond het semi-akoestisch gitaarspel van Andy Strickland, terwijl de rest van het band in een Beatles-meewiegritme de titel keer na keer in harmonie herhaalt. Drie minuutjes netjes volgens de regels van het Britpop-boek.

Daarmee hebben we in feite ook meteen een mooie samenvatting gemaakt van ‘Badges’. Het is een plaat met tien eerlijke, brave liedjes met akoestische basis, hier en daar een bluesfranje of een iets steviger stukje rockwerk, maar verre van gevaarlijk. En ook verre van eigenwijs of in het oor springend, misschien wel de grootste handicap van The Loft. Horen we daar in vlotte opener Happenstance met dat southern laidbackeffect geen Lloyd Cole And The Commotions-alike? Of weerklinkt in een melancholisch Ex-Lovers And Long Lost Brothers geen Stranglers-melodie? Zien we in de hoes vol pins en badges geen gelijkenis met Supergrass' tienjarige verzamelplaat?

Let op: we zijn zeker wel fan van opgewekte gitaarliedjes. Van een grappige ode aan een Campervan omdat die je toch zo veel vrijheid geeft. Of van een Beautiful Problem dat bij voorbaat de eigen zorgen al ondermijnt en waar Astor onder begeleiding van een leuk hakkend countryriffje het probleem gewoon bij de aanhoorder legt. (“I know I’ve got a problem / and it’s you”).

Dus ja. The Loft heeft duidelijk een tweede adem gevonden. En ja, die is prettig (en klinkt ook nog verdacht jeugdig). Zoek er gewoon niet veel meer achter. Dat is de beste manier om van dit plaatje te genieten.