The Fratellis - Here We Stand
Island Records
Frank D'hanis — 8 november 2008
De schotse band The Fratellis had in 2006 een bescheiden hit met het meebrullerige chanson Chelsea Dagger. Het lied is door de zeer minimale tekstuele component zeer geschikt voor voetbalsupporters, epileptici, benevelde festivalgangers en debielen allerhande. Op de nieuwe cd ‘Here we stand’ verwachtten wij dan ook meer van dergelijke ongein.
Het album begint met de snede “If you would be a shit, what shit would you be?” Zie, dat vinden wij nu grappig. Uren en uren hebben we op onze rug naar lucht liggen happen, de zijden gespleten, onze longen helemaal kapot van het grinniken, giechelen en brullen. De eerste song My Friend John is een aangenaam nummer waarbij enig meeknikken met het hoofd en wat spastisch voetgetrappel nooit veraf is.
Helaas stopt de pret daar. Het tweede nummer A Heady Tale start met een pianodeun en een vocale begeleiding waarvan wij spontaan een nachtmerrie kregen waarin Engelse bruine kroegen en vrouwen met een zeer slecht gebit de hoofdrol speelden. Het album gaat daarna met Shameless over tot meer nietszeggende vlakke muziek: monotone gitaarsecties, een steriele stem en nergens echt de energie om te kunnen overtuigen.
Gelukkig zijn ook wij Shameless, maar dan in ons schaamteloos en onbreekbaar optimisme. We gingen op zoek naar een lichtpuntje in de vlakke en saaie duisternis die deze plaat ons voorhoudt. De twee ‘hitsingles’
bieden alvast geen soelaas. Mistress Mabel, goed voor een 23e plaats in de hitparade van de UK, begint veelbelovend met een voor dit album zeer virtuoze gitaarsolo. Daarna wordt het nummer een ode aan de nietszeggendheid waarin vooral de lauwe stroom tekstuele drek ons lichtelijk ziek maakte.
bieden alvast geen soelaas. Mistress Mabel, goed voor een 23e plaats in de hitparade van de UK, begint veelbelovend met een voor dit album zeer virtuoze gitaarsolo. Daarna wordt het nummer een ode aan de nietszeggendheid waarin vooral de lauwe stroom tekstuele drek ons lichtelijk ziek maakte.
Look Out Sunshine! is een zonnig anthem, maar kan alweer niet echt overtuigen. Wij zijn benieuwd hoe ver het nummer zal komen in de hitlijsten maar verwachten alvast niet te veel heil voor deze muzikale nemesis van Sint-Joris.
Helemaal op het einde trachten de beide broertjes Fratelli nog even een gevoelige snaar te raken. Wij moeten echter zeggen dat wij helaas geen snaarinstrumenten zijn voor bovengenoemde strijkstok. De tekst is ook niet van de poes: “The radio is silent, except for wicked bands.” Die “wicked band” slaat vast niet op henzelf, tenzij ze wicked in zijn traditionele betekenis bedoelen als “kwaadaardig”, “moreel afstotelijk” of “onverbeterlijk sadistisch”.
Mochten we onszelf nog niet glashelder uitgedrukt hebben: ‘Here we stand’ is te mijden als een vroegmiddeleeuwse christen met lepra. Het is een volkomen vlak album waarop geen enkel lied opvalt, in de positieve noch de negatieve zin. Kopen op eigen risico!