The Fratellis - Costello Music
Island Records
Jan Vael — 8 november 2008
Toegegeven, ook wij worden - bij voorkeur na een aanvaardbare hoeveelheid vloeibare substanties tot ons genomen te hebben - nog altijd wild van Chelsea Dagger, het nummer waarmee we vorig jaar The Fratellis leerden kennen. Betekent dat ook dat ‘Costello Music’, het bijbehorende debuutalbum waaruit deze hitsingle afkomstig is, zonder meer een absolute aanrader is? We vrezen van niet…
Het gemakkelijk meescandeerbare, melodieuze punkpopliedje Chelsea Dagger is en blijft een van de beste rocksingles van 2006, laat dat duidelijk zijn. Deze instant klassieker zet gegarandeerd elke festivaltent of -weide op zijn kop, en terecht; het is een feestnummer par excellence. Ook de opvolger, het midtempo Whistle For The Choir, mag er best zijn en nodigt uit tot… meefluiten, juist ja. Andere mogelijke singlekandidaten zijn wat ons betreft de uptempo meestamper Henrietta (waarmee de plaat opgewekt en overtuigend van start gaat), het punky For The Girl (waarin de “la-la-la’s” ons andermaal om de oren vliegen) en het al even snelle Creepin Up The Backstairs.
Heeft u meegeteld? Vijf van de dertien tracks op deze ‘Costello Music’ konden ons ogenblikkelijk bekoren, met de overige hebben we het evenwel een beetje moeilijk. Nu ja, wat heet moeilijk? De frisse punkpoprock van dit Schotse trio heeft ongetwijfeld zijn verdiensten en vindt inmiddels gretig aftrek bij heel wat jonge kids, maar naar ons aanvoelen klinkt het allemaal een tikkeltje te gewoontjes. De Fratellis doen ons afwisselend denken aan The Pogues, The Clash en zelfs Little Barrie, maar weten ons slechts bij momenten te verrassen.
Ja hoor, het is een leuk groepje. Maar met leuke groepjes kan je tegenwoordig algauw de straten plaveien, toch? We verklaren ons nader: niets tegen one-hit-wonders, maar een album vullen met voor het merendeel memorabele songs is niet de eerste de beste gegeven. En blijkbaar dus ook The Fratellis (nog) niet, moeten we helaas besluiten op basis van deze eerste worp. Hun nummers lijden in hoge mate aan het alom gevreesde “het ene oor in, het andere uit - syndroom”: in aanleg klinken ze best leuk, maar na afloop van de luistersessie ben je ze snel weer vergeten. Of ze gaan makkelijk vervelen bij herhaalde beluisteringen…
De toekomst zal zoals altijd uitwijzen wie er gelijk heeft, maar na een handvol prettig in het gehoor liggende singles en een globaal beschouwd tegenvallend debuutalbum zijn wij alvast niet meteen geneigd om nog veel weddenschappen aan te gaan met betrekking tot The Fratellis.