The Format - Dog Problems
Nettwerk
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Van waar ze blijven komen, bandjes die zichzelf omschrijven als indie-pop-rock, Joost mag het weten. Feit is dat er met de nodige regelmaat plaatjes als ‘Dog Problems’ van The Format in onze brievenbus belanden. Of we tevreden moeten zijn met de massa jonge honden die zich voortbewegen in de geleden van Ben Gibbard? We zijn er nog niet echt uit.
De thuishaven van dit vijftal bevindt zich in de verre Amerikaanse broeikast Arizona, waar ze het overigens niet echt bijzonder slecht doen. Na het ep’tje met überoriginele titel ‘EP’ brachten de heren in 2003 hun eerste langspeler ‘Interventions + Lullabies’ uit, waar in de States ruim honderdduizend exemplaren van over de toonbank gingen. Doorheen de jaren creëerden drijvende krachten achter de band Nate Ruess and Sam Means een bijzonder gevarieerde sound die bij momenten sterk doet denken aan een kruisbestuiving tussen bands met klinkende namen als Tapes ’n Tapes en Band Of Horses enerzijds, The Decemberists en Neutral Milk Hotel anderzijds. Verwijzingen die op zijn minst een bont allegaartje van een zootje ongeregeld kunnen genoemd worden.
Ook de coverart van dit plaatje is een buitenbeentje. Een kartonnen waaier van fel gekleurde honden die perfect in één of andere lagere school zou kunnen geknutseld zijn. De mythe doet de ronde dat frontman Means per keer dat een zatte avond weer eens eindigde in een hoogdravende ruzie met zijn vriendin een nieuwe hond kocht. Al die honden samen vormen op hun beurt dan weer de hoes van ‘Dog Problems’. Wat meteen een verklaring zou kunnen zijn voor de veelheid aan zwartgallige teksten die dit schijfje bevat.
The Format opent dit plaatje behoorlijk psychedelisch met Matches. Een tragisch slepende ballad die naadloos overgaat in het iets hoopvollere I’m Actual. Strijkers, blazers, trompetten en xylofonen. Allen draven ze op voor het openingssalvo van ‘Dog Problems’. Niet minder dan vijfentwintig muzikanten leveren overigens een gastbijdrage op dit schijfje. Gelukkig staat dit legertje indringers de uitermate intrigerende flirt met poppy samples, bevallige akoestische gitaartrips en loepzuivere baspartijen nooit echt in de weg. Nummers als Pick Me Up, Oceans en Inches And Falling gaan erin als zoete broodjes. Vooral bij dit laatste kunnen wij niet nalaten even de gelijkenissen met de zoetgevooisde Polyphonic Spree-klanken aan te stippen.
Verder vermelden we maar al te graag The Compromise, waarbij we ons niet van de indruk kunnen ontdoen dat de heren bijzonder goed naar Ben Folds hebben geluisterd. Hekkensluiter If Work Permits tenslotte trekt zich traag op gang, maar spat halverwege uiteen als een energiebom die we eerder hoorden bij pakweg Okkervil River.
Conclusie: we kunnen ‘Dog Problems’ het best vergelijken met een Sint Bernard. Je koopt het diertje klein, naarmate de tijd vordert wordt het beestje groter. Een groeiplaatje dus, perfect om de eerste donkere herfstdagen mee door te komen.