The Disciplines - Smoking Kills
V2
Olivier Constant — 12 september 2009
Wat krijg je als je drie ex-leden van de Noorse cultband Briskeby in een repetitielokaal gooit met Ken Stringfellow, grondlegger van de nineties-rockband The Posies? Een elf songs tellende rock-’n-rollplaat waar de emotie en energie van af spat. De titel van hun eerste full length is een waarheid zo oud als de straat, maar gelukkig kan dit niet van hun unieke sound gezegd worden. Een mengeling van stomende rock en gevoelige pop vormt het basisingrediënt van een plaat die uitblinkt in haar no-nonsense aanpak.
Als bezieler van de band kan Stringfellow een indrukwekkend cv voorlegen. Naast The Posies was hij onder andere actief bij R.E.M., The Minus 5, Sky Cries Mary en zelfs bij de punkrockers van Lagwagon en White Flag. The Disciplines zijn allesbehalve een logische verderzetting van de zweverige rock van The Posies of de ijzige pop van Briskeby. Vanaf opener Yours For The Taking, dat in maart van afgelopen jaar nog verscheen als vinylsingle, krijgen we gestroomlijnde rock te horen. Vooral de schuurpapieren stem van Stringfellow en het snedige gitaarwerk van Bjorn Bergene zijn een lust voor het oor.
Met Get It Right, het meeslepende Best Mistake en There’s A Law staan er daarna drie nummers op het menu die zo in de hitparade zouden kunnen staan. Dat is zeker niet negatief bedoeld, want als songs na één luisterbeurt in je geheugen staan gegrift pleit dat enkel maar voor het schrijftalent van de muzikanten. Spijtig genoeg lijkt de band daarmee even haar beste pijlen verschoten te hebben.
Het nummer Oslo, dat in Noorwegen gedurende achttien weken elk uur op alle nationale radiozenders werd gespeeld, is niet meer dan een matte popsong die de ziel en punch mist die het eerste deel van de plaat domineerden. De wat zagerige toon wordt in Hurricane spijtig genoeg aangehouden, zodat het knarsetanden is geblazen tot het slot.
Daar wordt gelukkig stevig het gaspedaal in gedrukt en weet men de luisteraar opnieuw te verbluffen. Like so Many Times Before wordt ondersteund door een sobere, maar directe ritmesectie en de zachtere stem van Stringfellow geeft hier extra klankkleur aan het meezingrefrein. In No Vacancy en afsluiter Cause Or FX krijgen we nog eens de heerlijke, garageachtige sound te horen die uitblinkt in brutale efficiëntie en delicate emotie.
Spijtig van die paar mindere songs die het middelste gedeelte van de plaat ontsieren. Niettemin zetten The Disciplines zich met ‘Smoking Kills’ meteen op de kaart met een eigenzinnige sound. Het resultaat is dan ook een prima rockplaat met ballen en zo horen we ze graag.