Muse - The Resistance
Warner Bros Records
Mattias Devriendt — 13 september 2009
De muze heeft weer toegeslagen. Dat dachten we althans toen we Muse’ nieuwste speeltje , getiteld 'The Resistance' in onze handen geduwd kregen. In de platenspeler ermee!
We kunnen het aantal studioalbums van Muse nog net op één hand tellen en dat er pareltjes gepasseerd zijn, dat hoeven we niemand te vertellen. Het parcours waarop de band nu al een dikke tien jaar rondfietst wordt echter hobbeliger en dan gaat een band al eens uit de bocht. Het album werd aangekondigd als experimenteel met meer elektronische invloeden, maar veel experiment gleed er niet door onze gehoorgang.
Tijdens opener Uprising, overigens de eerste single, horen we allemaal heel herkenbare dingen: een nogal plat ritme, erg voorspelbare zanglijnen en akkoordenschema’s en een makke gitaarsolo die niets anders doet dan de zang herhalen. Met het “They will not force us”-lijntje wanen we ons zelfs even in een nationalistische hymne. En toen schoot plots “Ze zullen ons niet temmen” door ons hoofd. Het zal wel toeval zijn, zeker?
Maar goed, genoeg gelachen. Er staan wel degelijk enkele goede nummers op de plaat. Wij genoten wel van Undisclosed Desires en ook I Belong To You mag er zeker zijn, maar écht vernieuwende dingen vonden we niet terug. De drums van Guiding Light lijken wel expliciet te verwijzen naar Vienna van Ultravox. Bovendien is onder andere Unnatural Selection een eenentwintigste-eeuwse doorslag van het Queenrepertoire. Een portie intermuzikaliteit, zeg maar.
Niet dat dat eigenlijk een probleem is - hadden we dit moeten bespreken voor Exit Poll, we hadden hier en daar superlatieven bovengehaald - maar van een band als Muse verwacht je gewoon meer.
Typerend voor het album: MK Ultra. A Brand in een goeie dag was er ook opgekomen. En dus keken we vol spanning uit naar het afsluitende drieluik Exogenesis: Symphony Part 1-3. Bellamy’s meerjarenproject klinkt prachtig klassiek. Logisch ook gezien de naam, en raakte eindelijk de gevoelige snaar. Spijtig dat de band dit klassieke idee niet doortrok over de hele plaat. Dat had ons inkt bespaard: een “uitstekend” was dan immers voldoende geweest.
En zo werkte Muse dan toch nog inspirerend, al is hún muze een klein beetje ingedommeld achter het stuur. Een paar bochtjes werden daardoor gemist. Laten we met zijn allen hopen dat de band met hun volgende album de weg die ze met het drieluik Exogenesis zijn ingeslagen verderzet en dan zal ook vanop de achterste banken handgeklap te horen zijn.
Tijdens opener Uprising, overigens de eerste single, horen we allemaal heel herkenbare dingen: een nogal plat ritme, erg voorspelbare zanglijnen en akkoordenschema’s en een makke gitaarsolo die niets anders doet dan de zang herhalen. Met het “They will not force us”-lijntje wanen we ons zelfs even in een nationalistische hymne. En toen schoot plots “Ze zullen ons niet temmen” door ons hoofd. Het zal wel toeval zijn, zeker?
Maar goed, genoeg gelachen. Er staan wel degelijk enkele goede nummers op de plaat. Wij genoten wel van Undisclosed Desires en ook I Belong To You mag er zeker zijn, maar écht vernieuwende dingen vonden we niet terug. De drums van Guiding Light lijken wel expliciet te verwijzen naar Vienna van Ultravox. Bovendien is onder andere Unnatural Selection een eenentwintigste-eeuwse doorslag van het Queenrepertoire. Een portie intermuzikaliteit, zeg maar.
Niet dat dat eigenlijk een probleem is - hadden we dit moeten bespreken voor Exit Poll, we hadden hier en daar superlatieven bovengehaald - maar van een band als Muse verwacht je gewoon meer.
Typerend voor het album: MK Ultra. A Brand in een goeie dag was er ook opgekomen. En dus keken we vol spanning uit naar het afsluitende drieluik Exogenesis: Symphony Part 1-3. Bellamy’s meerjarenproject klinkt prachtig klassiek. Logisch ook gezien de naam, en raakte eindelijk de gevoelige snaar. Spijtig dat de band dit klassieke idee niet doortrok over de hele plaat. Dat had ons inkt bespaard: een “uitstekend” was dan immers voldoende geweest.
En zo werkte Muse dan toch nog inspirerend, al is hún muze een klein beetje ingedommeld achter het stuur. Een paar bochtjes werden daardoor gemist. Laten we met zijn allen hopen dat de band met hun volgende album de weg die ze met het drieluik Exogenesis zijn ingeslagen verderzet en dan zal ook vanop de achterste banken handgeklap te horen zijn.