The Dears - Gang Of Losers

Om een open deur in te trappen: we vonden The Dears na hun passage vorig jaar op Rock Werchter maar een simpel, nietszeggend indiepopgroepje. Het raakte ons niet echt. Dat ze hun nieuwe plaat 'Gang Of Losers' noemen, voorspelt dan ook niet veel goeds. Tijd voor een afbraakrecensie? Of toch niet?

Tijdens hun afgelopen tournee voelden de Canadezen uit Montreal zich een bende sukkels, wat meteen de niet over veel zelfvertrouwen beschikkende titel verklaart. Dat het uiteindelijk toch niet zo'n losers zijn, blijkt uit hun recente optreden op Pukkelpop. We moeten onze mening bijstellen, want deze gig was een pak beter dan die ene keer op Rock Werchter. De vele nieuwe songs zullen daar ongetwijfeld wel voor iets tussen gezeten hebben. Hun vorige en door veel indie-hipperds gelauwerde 'No Cities Left' vonden we buiten de klassesingle Lost In The Plot niet meer dan middelmatig, maar op dit nieuwe schijfje is het algemeen niveau gestegen en hoe heet zoiets? Evolutie? Juist, je voelt het: deze band is verder gegroeid. En dat is op zich al erg bemoedigend.

De meeste nummers zijn opgenomen in één take, en voelen daarom ook veel krachtiger aan. Zo start de rit na het korte Sinthtro met Ticket To Immortality waarbij een monsterlijk riffje tot in den treure wordt herhaald. Saai, maar naar het einde spat het nummer open wanneer de woorden "The world is really gonna love you" op ons worden afgevuurd. Krachtige, repetitief herhaalde zinnen zijn sterk aanwezig, want ook in Hate, Then Love worden we bedwelmd met een hypnotiserend "I swear, I swear, I swear it to you". De klemtoon ligt hier duidelijk op de juiste woorden. De stem van Murray Lightburn voelt over het volledige album theatraal en wijds aan, en doet ons soms aan The Sheila Divine denken, maar dan iets kalmer en toch wel gelaagder.

Wat opvalt, is dat het album eigenlijk vrij snel wegluistert en dat je al snel een paar nummers verder zit, terwijl het je het niet eens echt in de gaten hebt. Op zich zou dit een negatieve uitspraak kunnen zijn, maar deze keer is het niet gegrond want in deze plaat zit best wel wat variatie. Tekstueel gaat het over het ontsnappen aan armoede (Ballad Of Humankindness), racisme ("We ain't here to steal your women" uit Whites Only Party) en zijn vaderschap (Ticket To Immortality). Ook muzikaal durft het wel al eens schuifelen. Zo zijn er de kalme ballads als I Feel Deep en Fear Made The World Go Round. Dansen en meeknikken doen we dan weer met Whites Only Party. En uitschieter van dienst is de afsluiter Find Our Way To Freedom.

Het is uiteindelijk geen afbraakrecensie geworden. We doen er zelfs een half sterretje bij ten opzichte van hun vorige werk. Deze groep heeft zijn Britpop-voorbeelden (Blur en Mozzer) wat beter verstopt en het iets ruimer en melodieuzer aangepakt. De kortere nummers maken het sterker, maar we zijn er ons goed van bewust dat dit niet iedereen zal kunnen bekoren. In onze eindlijstjes zal het geen top tien plaatsje scoren, maar het neemt niet weg dat dit, met de nodige reserve, een aangenaam plaatje kan genoemd worden. Wie ze gemist heeft op Pukkelpop kan ze op 29 oktober aan het werk zien in de Botanique te Brussel.