The Datsuns - Smoke & Mirrors
V2
Davy Smet — 8 november 2008

Tijdens het voorbije festivalseizoen waren The Datuns de vreemde eend in de bijt op het Desselse Graspop Festival. Metal is niet echt het gerne waaronder we ze zouden catalogeren en op het Waalse Dourfestival kwamen ze dan ook beter tot hun recht. Toch begrijpen we de ietwat vreemde keuze van hun Europese booking agent want de nieuwe plaat van de Nieuw-Zeelandse luchtgitaarrockers klinkt weer ouderwets hard, retro en vooral verschroeiend energiek.
In 2002 maakten we kennis met het titelloze debuut, 'The Datsuns', dat vooral de energieke live-sound van de heren moest etaleren. Om eerlijk te zijn slaagden ze er toen maar half in. Woorden als "AC/DC", "headbangen", "rock-'n-roll" en "retro-riffjes" schoten ons te binnen. Mooie referenties, maar echt pakken deden ze toch niet want het is een groep die het, net zoals AC/DC, vooral moet hebben van hun live reputatie. De moeilijke opvolger 'Outta Sight/Outta Mind' was een beetje een raar (twijfel)geval. Hier probeerden ze melodieuzer en ruimer over te komen, maar buiten een schitterend Blacken My Thumb bleef er niet veel hangen. Meer zelfs: het stootte de fans van het eerste uur wat af, zonder dat er nieuwe in de plaats kwamen. "Dood en begraven" denkt iedere nuchtere mens dan, maar met hun nieuwe 'Smoke & Mirrors' mengen ze de drive van hun debuut met de vernieuwingsdrang van 'Outta Sight/Outta Mind' en moeten we ze vanzelfsprekend nog een kansje geven.
Bij de opener Who Are You Stamping Your Foot For lijken ze het zelf al te zeggen: "It's time we get this/Whole thing straight/A message loud and clear". Hier staan we terug en hier is een ouderwets pompend nummer waarin wordt geroepen, waar een catchy refrein aanwezig is en waar nog eens fors uitgehaald wordt. We zien de drummende massa in de veel te kleine zaal al voor onze ogen en twijfelen niet dat dit vooral live een hit wordt. Met System Overload doen ze er nog een schepje bovenop en voegen ze er nog een solo en enkele synthgeluiden aan toe. Toch is er ook plaats voor wat (kleine) vernieuwing. Met "Ooh-Ooh-Ooh" duikt er in All Aboard opeens een gospelkoortje op en in de afsluiter Too Little Fire doen ze dit nog eens knap over. We hadden het niet verwacht en al zeker niet van hen, maar het is wel erg geslaagd.
