The Cave Singers - Welcome Joy
Matador Records
Dimitri Muylaert — 23 augustus 2009
Toen 'Invitation Songs', de eersteling van The Cave Singers uitkwam, waren we aangenaam verrast. Het was toen lang geleden dat we nog zo'n bezield en opzwepend plaatje hadden gehoord. Maar die plaat dateert intussen al van 2007, en dus werd het stilaan tijd voor een opvolger. Die is er nu, en hij draagt de naam 'Welcome Joy'. Als dat maar goed afloopt.
Dat die titel naar een cynisch grapje ruikt, wordt snel duidelijk. 'Welcome Joy' borduurt deels voort op die donkere, broeierige ondertoon van het debuut van The Cave Singers. Opener Summer Light laat - zoals de titel doet vermoeden - nog een zomerse portie licht naar binnen, maar daarna rijden we onverstoord een herfstige valavond tegemoet.
At The Cut profileert zich vroeg in het album als een waardige opvolger voor Dancing On Our Graves. De smaakvol overstuurde gitaar stuwt de raspende stem van Pete Quirk in razend tempo door het nummer. Als we deze track op een album van Hyacinth House zouden horen, dan zouden we het niet eens merken. En dat is een compliment.
Maar na dit prijsnummer lijkt het album wat te stagneren. Geen enkel nummer kan ons echt bij de keel grijpen. Alle liedjes gaan op elkaar lijken, en ook de drive is ver te zoeken. Hen Of The Woods doet nog een poging tot losbarsten, maar het blijft bij proberen. En ook in Beach House laat een climax op zich wachten.
I Don't Mind blijkt dan wel weer een geestig groovend nummer te zijn. Maar na een minuutje luisteren, wordt het eindeloos repeterende slaggitaartje toch wat vervelend. En wanneer het demo-achtige Bramble stilvalt, zijn we nog net niet ingedommeld. Alsof alle nummers zomaar wat onafgewerkte ideetjes zijn.
Waar 'Invitation Songs' bij wijlen bevlogen en wild was, is deze plaat (op At The Cut na) mak en saai. Na twee jaar stilte hadden wij eerlijk gezegd iets anders verwacht.
At The Cut profileert zich vroeg in het album als een waardige opvolger voor Dancing On Our Graves. De smaakvol overstuurde gitaar stuwt de raspende stem van Pete Quirk in razend tempo door het nummer. Als we deze track op een album van Hyacinth House zouden horen, dan zouden we het niet eens merken. En dat is een compliment.
Maar na dit prijsnummer lijkt het album wat te stagneren. Geen enkel nummer kan ons echt bij de keel grijpen. Alle liedjes gaan op elkaar lijken, en ook de drive is ver te zoeken. Hen Of The Woods doet nog een poging tot losbarsten, maar het blijft bij proberen. En ook in Beach House laat een climax op zich wachten.
I Don't Mind blijkt dan wel weer een geestig groovend nummer te zijn. Maar na een minuutje luisteren, wordt het eindeloos repeterende slaggitaartje toch wat vervelend. En wanneer het demo-achtige Bramble stilvalt, zijn we nog net niet ingedommeld. Alsof alle nummers zomaar wat onafgewerkte ideetjes zijn.
Waar 'Invitation Songs' bij wijlen bevlogen en wild was, is deze plaat (op At The Cut na) mak en saai. Na twee jaar stilte hadden wij eerlijk gezegd iets anders verwacht.