The Black Crowes - Before The Frost
Silver Arrow Records
Mattias Devriendt — 16 oktober 2009
The Black Crowes zijn met hun bluesy countrysongs ondertussen al enkele decennia in een muzikaal gevecht verwikkeld. Na een uit de hand gelopen pauze bracht de band in 2008 ‘Warpaint’ uit, wat niet overal uitverkochte stadions opleverde. Tijdens de herkansingen in 2009 wonnen ze met ‘Before the frost’ echter alsnog op punten.
Ondanks de weinig inspirerende hoes, begint de plaat bijzonder sterk. Opener Good Morning Captain – de titel deed ons even afdwalen naar die geweldige plaat van Slint – brengt je meteen in een zomerse stemming. We horen champagne en een Cadillac tussen de regels.
Met Been A Long Time keren we snel terug naar het gekende recept: vette gitaarsolo’s en orgeluitspattingen op een bedje up-tempo drums. Het nummer ontaardt dan ook in een minutenlange “monsterjam”. Live is dit ongetwijfeld om vingers en duimen bij af te likken.
Met Been A Long Time keren we snel terug naar het gekende recept: vette gitaarsolo’s en orgeluitspattingen op een bedje up-tempo drums. Het nummer ontaardt dan ook in een minutenlange “monsterjam”. Live is dit ongetwijfeld om vingers en duimen bij af te likken.
De losse jamsessies stuwen ook What is home en Make glad, de zwakste schakels van dit schijfje, naar een hoger niveau. Ze bezorgen de plaat bovendien een gevoel van passie en overgave. Alles lijkt nog authentieker door het applaus van het publiek tussen de nummers.
Appaloosa, dat aanleunt bij Ben Harper, demonstreert dat Robinson kan zingen, net zoals afsluiter The Last Place That Love Lives of ook Houston Don’t Dream About Me, waarvan we u de weinig diepzinnige tekst liever besparen. De bluespiano komt weer piepen tijdens And The Band Played On… Weliswaar netjes weggemoffeld tussen de gitaren en de dominante drums, ontstaat hier een sterk muzikaal arrangement met enkele leuke melodische zangpassages.
De klassieke structuren en de typische sound worden ook in de rest van de plaat doorgetrokken. Nihil nove sub sole dus. Ach, misschien hoeft vooruitgaan ook niet altijd. Een echte fan is vooral tevreden als hij hoort wat hij kent. “Ze kiezen de gemakkelijkheidoplossing” luidt het dan bij de critici. “Ze doen waar ze goed in zijn”, antwoordt de fan.