Das Pop - Das Pop
News
Mathias DHondt — 15 oktober 2009
Enkele jaren geleden werd Das Pop met de regelmaat van de klok gelinkt aan termen als ‘indie’ en ‘artistiek’. Op de vorige twee platen van de groep stonden heel wat goede nummers, maar echt geschikt voor veel airplay waren ze niet. Met de langverwachte - en dat is een understatement - derde plaat van de groep, komt daar verandering in.
De titelloze plaat klinkt bijzonder strak en toegankelijk, en zal deze keer wél een breed publiek aanspreken, niet in het minst omdat veel nummers op de plaat een groot hitpotentieel hebben. De strakke refreinen van bijvoorbeeld Underground en Never Get Enough bevatten energieke (strijkers)arrangementen en nestelen zich moeiteloos in ieders muzikale geheugen.
Hetzelfde kan gezegd worden over Let Me In, waarin zanger Bent Van Looy zich enkel bedient van eenvoudig gitaarspel en - opnieuw - een aantal strijkers. Dit is het soort muziek waar iedereen op een luie zondag mee wakker wil worden: vederlicht en vrolijk.
Natuurlijk, Das Pop zou Das Pop niet zijn als de plaat alleen maar rechttoe-rechtaannummers zou bevatten. You Don't Wanna Know - om er eentje uit te pikken - is een vrij duister nummer dat je een aantal keer gehoord moet hebben voor je je er een mening over kan vormen. In deze nummers werden de vrolijke strijkers achterwege gelaten en klinken de gitaren een stuk ruiger.
Die nummers, al zijn ze in de minderheid op deze plaat, vragen iets meer moeite van de luisteraar. Maar het plezier achteraf, wanneer je het nummer begrijpt, is des te groter. Waarmee we trouwens niet willen zeggen dat de nummers op dit album geen coherent geheel vormen. Integendeel. Het plaatje klopt perfect. Je hebt op geen enkel ogenblik het gevoel dat een nummer eigenlijk niet in het rijtje thuishoort.
Het is de afwisseling en de spanning tussen de uitdagende en de vlot verteerbare muziek die de plaat zo interessant maakt. Anders gezegd: het album leent zich zowel voor actieve luistersessies als voor achtergrondmuziek in de wagen.
Das Pop heeft met deze nieuwe worp alle hooggespannen verwachtingen ingelost. Dit is muziek van internationaal niveau, die het verdient om overal ter wereld gehoord te worden. En zo heeft Das Pop eindelijk de juiste sound te pakken. Hopelijk moeten we nu niet opnieuw vele jaren wachten op een opvolger.
Hetzelfde kan gezegd worden over Let Me In, waarin zanger Bent Van Looy zich enkel bedient van eenvoudig gitaarspel en - opnieuw - een aantal strijkers. Dit is het soort muziek waar iedereen op een luie zondag mee wakker wil worden: vederlicht en vrolijk.
Natuurlijk, Das Pop zou Das Pop niet zijn als de plaat alleen maar rechttoe-rechtaannummers zou bevatten. You Don't Wanna Know - om er eentje uit te pikken - is een vrij duister nummer dat je een aantal keer gehoord moet hebben voor je je er een mening over kan vormen. In deze nummers werden de vrolijke strijkers achterwege gelaten en klinken de gitaren een stuk ruiger.
Die nummers, al zijn ze in de minderheid op deze plaat, vragen iets meer moeite van de luisteraar. Maar het plezier achteraf, wanneer je het nummer begrijpt, is des te groter. Waarmee we trouwens niet willen zeggen dat de nummers op dit album geen coherent geheel vormen. Integendeel. Het plaatje klopt perfect. Je hebt op geen enkel ogenblik het gevoel dat een nummer eigenlijk niet in het rijtje thuishoort.
Het is de afwisseling en de spanning tussen de uitdagende en de vlot verteerbare muziek die de plaat zo interessant maakt. Anders gezegd: het album leent zich zowel voor actieve luistersessies als voor achtergrondmuziek in de wagen.
Das Pop heeft met deze nieuwe worp alle hooggespannen verwachtingen ingelost. Dit is muziek van internationaal niveau, die het verdient om overal ter wereld gehoord te worden. En zo heeft Das Pop eindelijk de juiste sound te pakken. Hopelijk moeten we nu niet opnieuw vele jaren wachten op een opvolger.