The Aristocrats - The Aristocrats

Die bandnaam moet men natuurlijk met een korreltje zout nemen. Maar toch: met het indrukwekkende spel dat op het debuut gedemonstreerd wordt zit men meteen in de allerhoogste regionen van de progressieve muziek. Dit is instrumentale topatletiek uit de Premier League. 

Boing! I’m in the Back zet je meteen op het verkeerde been door de demokwaliteit van enkele fragmenten. Om duidelijk te maken dat men zich wil afzetten tegen een te cleane studiosound? Oké begrepen, jongens, maar voor ons hoefde dat echt niet. Gelukkig horen we snel de bas ronken en slepen onder Minnemanns virtuoze drumspel. Het tempo wordt dan serieus opgedreven en geeft je een “Boing!” in het gezicht. De naam van hun label moeten we dus niet ver zoeken.

De kwaliteiten van gitarist Guthrie Govan (die in laatste instantie Greg Howe verving) worden evident op Sweaty Knockers: nu eens heldere akkoorden zoals Alex Lifeson, dan weer richting jazzrock of blues. De ritmesectie stuwt lekker terwijl de gitaar “bananas” gaat. En hoor die bas hevig kronkelen tussen de vierde en zesde minuut! Waarna Minneman verbazende dingen mag laten horen op de baspedalen.

Tijd om even gas terug te nemen in fusionmode. Bad Asteroid laat Govans geweldige beheersing op de korte noten en een vettige wahwah-sound horen, terwijl je andere oor geen seconde wil missen van de onderliggende groove.

Get It Like That drijft de ingehouden spanning op middels een repetitieve baslijn. Minnemann doet de cimbalen ruisen terwijl hij de toms geselt. Govans jazzakkoorden tekenen de melodie uit tot enkele metalriffs de welluidendheid bruusk verstoren.

Op Furtive Jack zouden we haast een tango kunnen dansen. Minnemann tekent voor een swing en herinnert ons aan Bill Bruford in zijn jazzoutfit Earthworks. Dan krijgt Beller alle ruimte en krijgt het nummer een ander karakter als Govan en MM op steroïden beginnen te spelen.

Humor klinkt door de noten heen op I Want A Parrot (een ode aan onze gevederde vriend?). Pompende bas en riffende gitaar klinken steeds weerbarstiger. See You Next Tuesday trekt alles weer vlot – maar wat is vlot hier? De ritmetandem rockt stevig en de gitaar gaat zelfs in overdrive. Klinkt als Rush op LSD.

Na een verschroeiende start weerklinkt strakke funk in Blues F*****s, met een bluesfinale die toch ietsje anders is. Na alle technische bravoure klinkt Flatlands als een filosofische bespiegeling, met Beller op fretloze bas. Het zorgt ervoor dat we niet knock-out in de zetel liggen na een uur virtuozenwerk.

Liefhebbers van Return To Forever en Mahavishnu Orchestra kunnen hier hun hartje ophalen. Dit is geen doelloos gepriegel of notenracerij waar je op afknapt. Evenmin is het muziek waar je even van afgeleid mag worden: elk nummer verdient de onafgebroken aandacht van zijn luisteraars. Alleen dan zal dit heerlijke plaatje werkelijk tot zijn recht komen.