The Shins - Port Of Morrow
Aural Apothecary
Bjorn Borgt — 28 maart 2012
The Shins zijn terug van lang - vijf jaar - weggeweest. Wie een single als Simple Song hoort, kan daar alleen maar blij om zijn, want van catchy rockdeuntjes krijgen we nooit genoeg. Maar je vijf jaar lang herbronnen blijkt op 'Port Of Morrow' toch niet genoeg te zijn geweest om nu een hele plaat lang te kunnen begeesteren.
Stilgezeten heeft James Mercer in die vijf jaar zeker niet. Hij werd vader van twee dochters, gooide al zijn bandleden buiten en richtte samen met Brian Burton (meneer Danger Mouse) het oerdegelijke Broken Bells op. In de recensie van hun debuutplaat werd de term roosjes zonder doornen gebruikt. Die lijn trekt Mercer nu ook door naar zijn band The Shins. De songs bloeien mooi op de radio, maar zijn vaak net iets te gepolijst en zelfs gelikt om te beklijven.
‘Port Of Morrow’ klinkt namelijk wat meer mainstream en als je weet dat ene Greg Kurstin achter de knoppen zat, hoeft dat niet te verbazen. De man heeft namelijk popprinsesjes als Lily Allen, Britney Spears en All Saints op zijn palmares prijken. De nieuwe van The Shins producen lijkt dan geen evidente stap, maar Mercer ziet er duidelijk geen graten in. Een poppy en zelfs wat zeemzoet lied als It’s Only Life is het gevolg.
Wie de prima eerste single Simple Song echter uit de boxen hoort knallen, zal er allemaal niet om malen. Veel enthousiaster en snediger kan een band niet klinken, maar dit hoogstandje is een van de weinige nummers, die meteen blijven hangen. Niet dat dit per se negatief is. Als onze hersenpan pas na enkele luisterbeurten doordrenkt raakt van ijzersterke songs als Bait And Switch en het tragere September, is het voor ons ook al lang goed. Dan besef je dat Mercer ook op zijn eenenveertigste een straf zanger blijft met een groot bereik.
Waar The Shins vroeger echter authentieke indierock maakten, klinken ze nu soms als pakweg Travis. En ook dat bedoelen we niet noodzakelijk denigrerend, zeker niet in deugdelijke nummers als No Way Down en For A Fool, maar het tekent dat de originaliteit niet van ‘Port Of Morrow’ afgutst. Dan denken we soms toch stiekem met wat weemoed terug aan ouder werk van de band. Al klinken The Shins in de opener The Rifle’s Spiral nog best hip. Daar schemeren de elektronicatoetsen door die onze School is Cool naar een hoger plan tillen.
Op Simple Song na is het dus evenwel lang niet allemaal indrukwekkend wat The Shins presenteren op ‘Port Of Morrow’. De plaat kabbelt op zijn gemakje richting eindpunt, zonder echte uitschieters en zonder echte brekebeentjes. De cd misstaat dan ook absoluut niet in je cd-kast, maar wij verwachten dat hij toch sneller stof zal vergaren dan de voorgangers.