Symphony X - Paradise Lost

Al tijdens opener Oculus Ex Inferni serveert Symphony X zijn muzikale cocktail. En die is behoorlijk zwaar. Het epische begin straalt gewoon een machtige en groteske sfeer uit, waarna er meteen wordt overgeschakeld op assertieve gitaarriffs en een overvloed aan keyboardfranjes. Niet echt iets om op een nuchtere maag te consumeren dus. En toch ben je na enkele minuten al hopeloos verslaafd aan de explosieve mix van puur gitaar- en drumgeweld met een heleboel zottigheid erbij. Dat is wat de band doet, en iedereen die ook maar een beetje into vooruitstrevende rock is trekt steevast grote ogen.

 

Het verschil tussen Symphony X en veel progmetalbands is trouwens overduidelijk. Dit kwintet combineert gewoon op een erg directe manier. Waar andere groepen vaak dingen gaan overschaduwen om een vlotte overgang te creëren, durft Symphony X  recht voor de raap zijn. Tussen twee akkoorden kan je dus af en toe een totaal overdreven stukje synth ontdekken, en op onverwachte momenten vliegt er zo een solo tegen je trommelvliezen. Op zijn minst een riskante manier van werken, maar dankzij het individueel talent dat overvloedig aanwezig is, vormt dit een geheel dat erg goed op zijn pootjes terecht komt.

 

Hoewel de maffe songs erg goed vertegenwoordigd zijn op ‘Paradise Lost’, zijn er ook enkele zijsprongen te horen. De titeltrack is bijvoorbeeld een typische rockballade die erg ingetogen aanvangt, maar naar het einde toe voel je die drang om te innoveren terug boven komen. De zang draagt ook erg veel van de songs. Op Eve Of Seduction spreidt Russel Allen zijn volledige stembereik tentoon. Van rustige, gevoelige zanger gaat hij moeiteloos naar energieke hardrockvocalen. Die afwisseling is absoluut noodzakelijk, want de begeleiding is zo divers dat het onmogelijk is om daar slechts één stemtimbre aan te koppelen.