Steve Hogarth & Richard Barbieri - Not The Weapon But The Hand
Kscope
Christoph Lintermans — 8 februari 2012
Voor een samenwerking tussen Steve Hogarth (Marillion) en Richard Barbieri (Porcupine Tree) staan we graag op de eerste rij. Wie beide heren al een tijdje volgt zal niet opkijken dat ‘Not The Weapon But The Hand’ een intrigerende luisterplaat met talloze laagjes geworden is. Al missen we een echt einde.
Hun eerste gezamenlijke wapenfeit stamt al uit 1997. Het aardige ‘Ice Cream Genius’ verscheen nochtans als een soloalbum onder Hogarths pseudoniem H. De nieuwe plaat ligt in dezelfde muzikale lijn, maar was veel meer een groepsproces. Met bijdragen van o.a. drummer Chris Maitland (ex-Porcupine Tree) en gitarist en arrangeur Dave Gregory (XTC, H) zijn de soundscapes en vocalen bovendien voldoende sterk gestut.
Barbieri staat als “sideman” van Steven Wilson al jaren in zijn schaduw. Nochtans was hij dertig jaar geleden pionier van de grensverleggende synthesizersound van newwavecultband Japan, en heeft hij zo talloze artiesten beïnvloed waaronder Kate Bush en Talk Talk. Ook Hogarth kwam onder de indruk van Japans ‘Tin Drum’ toen hij nog keyboards speelde bij The Europeans.
Nu Wilson zoveel energie in zijn soloprojecten steekt, kan Barbieri eindelijk weer als componist op de voorgrond treden. Zijn muzikale landschappen vatten de essentie van Hogarths dichtstijl. Opener Red Kite grijpt je meteen bij de lurven: Hogarth drijft glashelder op een minimalistisch thema van Barbieri dat door toevoeging van strijkers openklapt als een bloem. Daarna nemen enkele basisritmes en een gitaararpeggio de overhand.
A Cat With Seven Souls handhaaft het momentum door een oorstrelende percussieve invulling en Frippiaanse gitaarsolo. Naked roept de sound van de laatste Marillionplaten op. Door Barbieri bedoeld als een hommage? De emotionele rock van Crack contrasteert door zijn ‘distorted vocals’, vette grooves en stuwende ritmes.
De bubbeltjesballad Your Beautiful Face krijgt het onverwachte gezelschap van een contrabas. Only Love Will Make You Free profiteert dan weer van pakkende zanglijnen. Lifting The Lid is eerder interessant in zijn keuze van texturen dan in songuitwerking. Het titelnummer lijkt er als een coda haastig tegenaan geplakt. En dat is meteen de enige fundamentele kritiek: waar het album zou moeten pieken, blijft de luisteraar achter met een twijfelachtige anticlimax.