Stef Paglia - Stef Paglia Live

Eigen beheer

Je hoeft niet altijd op veilig te spelen en een liveplaat opnemen in een vertrouwde omgeving, voor een publiek dat bijna volledig bestaat uit ingewijden. Stef Paglia en zijn band trokken naar de andere kant van Europa, en keerden terug met een concertregistratie die ons helemaal wegblaast.

De blues leeft, en zeker in Roemenië. Open Air Blues Festival Brezoi, Blues in the Garden Festival, Dichis'n'Blues, Sighișoara Blues Festival, Brașov Jazz & Blues Festival… Het zijn de namen van enkele Roemeense zomerfestivals die draaien rond blues, of waar bluesartiesten een prominente plek krijgen op de affiche. David Ronaldo & the Dice vlogen vorige zomer in augustus over en weer naar Brașov voor een festivaloptreden, Stef Paglia trad eind juli dan weer – drie keer zelfs – op in Brezoi.

Dat iemand als Stef Paglia op het grootste bluesfestival van Roemenië speelt, is geen toeval. Hij is niet alleen in onze blues(rock)scene een ronkende naam (Belgian Blues Award voor ‘Beste instrumentalist’ in 2024, om maar iets te zeggen), ook in de rest van Europa laat hij al jaren van zich spreken. Als zichzelf, als gitarist van The Bluesbones (de groep die hij mee oprichtte, maar waar hij onlangs afscheid van nam) en van de band van de Noord-Ierse (en vanuit Frankrijk opererende) Kaz Hawkins, met wie hij sinds 2019 al twee studioplaten en één livealbum opnam.

En dat ene livealbum werd opgenomen in - u raadt het - Brezoi. Ook dat is geen toeval, want Hawkins is er razend populair (ze wordt er liefkozend Mama Kaz genoemd), en is zelfs elk jaar een certitude op de affiche van Brezoi. Als u weet dat Paglia in 2024 ook nog met The Bluesbones op het Open Air Blues Festival stond, dan begrijpt u wel dat de jaarlijkse trip naar Brezoi voor hem voelt als thuiskomen. Hij stond er in 2025 op het podium bij Hawkins, bracht er met Tom Eylenbosch een duoset, en met zijn eigen band speelde hij de stomende set die nu vereeuwigd werd op deze ‘Stef Paglia Live’.

De plaat telt twee covers en zes eigen songs, die hij samen schreef met zijn partner Iris Teunissen. Die zes verschenen eerder al op Paglia’s debuut ‘Never Forget’ (2019) en op ep ‘Light & Darkness’ (2022). We zetten de jaartallen er tussen haakjes bij, al zouden aanhalingstekens hier misschien beter op hun plaats zijn, want beide platen konden net zo goed in 1968, 1975 of 1999 gemaakt zijn. Stef Paglia maakt met andere woorden tijdloze muziek - de soort wervelende, intense bluesrock waar wij als tiener voor vielen, en toen voor ons het eerste stapje betekende in onze ontdekkingstocht door de wondere wereld van de blues.

Stef Paglia bevond zich overigens in goed gezelschap, daar in Brezoi. Met toetsenman Tom Eylenbosch telt de zanger-gitarist immers nóg een laureaat van de Belgian Blues Awards in de rangen. Drummer Sven Bloemen was er op de ep ‘Light & Darkness’ ook al bij, en samen met Carlo Van Belleghem – een basveteraan met een curriculum vitae van hier tot in, eh, Roemenië – zorgde hij in Brezoi voor een stevige fundering, die met gemak stormen en aardbevingen doorstaat. Dat was ook nodig, bij momenten.

Paglia en de zijnen lieten er ook geen gras over groeien. Van bij het begin werd de beuk er stevig ingezet met het frenetieke trio Stand Up! (een gedroomde opener voor een festivalset), The Unknown en Take Me Away. Zodra Paglia zijn vingers aan de snaren zet, schieten de gensters steevast in het rond, terwijl Eylenbosch de Jon Lord en Greg Allman in zich loslaat en  het vuur nog wat aanwakkert met zijn hitsige Hammond-partijen. 

Maar Stef Paglia overrompelt niet alleen. Met Warmth Instead Of Cold (“This song is about domestic violence. Please talk about it…”) en Mystery Heaven (die weemoedige slide!) weet Paglia zijn publiek (en de luisteraars thuis) evenzeer te beroeren en te betoveren. In deze uitgesponnen tracks, die afklokken rond de acht, negen minuten, wordt er toegewerkt naar een climax. Zowat alle andere aspecten van zijn veelzijdige gitaarspel komen hier aan bod, terwijl Tom Eylenbosch aanvult met subtiel toetsenspel.

Tussen die twee epische songs springen we even over en weer naar New Orleans, waar meer dan zestig jaar geleden funkband The Meters uit de swamps werd getrokken. Uit hun debuutplaat leent Stef Paglia de lichtvoetige instrumental Cissy Strut, een nummer dat u misschien wel kent uit de soundtrack van ‘Jackie Brown’ van Quentin Tarantino. Een andere track die makkelijk zou kunnen gedijen in het zompige zuiden van de States, is het zelfgeschreven Queen Of The Darkness.

Het laatste woord op dit album is voor niemand minder dan Neil Young. Bij monde van Stef Paglia, welteverstaan, die folkrocker Old Man uit ‘Harvest’ onder handen neemt. De vraag of dit nu een goede cover is of niet, kwam geen enkele keer bij ons op, want Paglia laat de song klinken als één die hij zelf heeft geschreven. Uiteraard zijn tekst en melodie van het origineel nog steeds herkenbaar, maar in de versie van Paglia ruilt de oude man wel zijn houthakkershemd en corduroy broek voor een leren jekker en een strakke jeans.

We waren er zelf niet bij, op vrijdag 25 juli, en weten dus niet wat ‘Ioan met de pet’ ervan vond. Maar we zijn er zeker van dat menig Roemeen, na het uitsterven van de laatste noot van deze zinderende set, met nagloeiende wangen verfrissing is gaan zoeken bij de dichtstbijzijnde dranktent.