Stash - Blue lanes
Petrol
Bjorn Borgt — 8 november 2008
“If sadness is a colour, then it’s blue, just like your eyes. And sorrow can be all over you, but it will never tear me down.” Wie deze regels niet kan meekwelen, moet een jaar of drie op Mars geleefd hebben. Het nobele onbekende groepje Stash had plots een monsterhit te pakken met Sadness en werd vanuit het niets als een komeet naar de Belgische muziektop gekatapulteerd. Vorige plaat ‘Rock ’n roll show’ pikte nog een stevig graantje mee van dat succes en nu volgt de bevestiging met ‘Blue lanes’.
Gunther Verspecht timmerde al langer aan de weg richting muzikale sterrenhemel. Met Stache nam hij twee platen op die slechts enkele happy few in huis haalden. Tot een dronken avond in Argentinië, waar hij het nummer Sadness op piano bracht en de aanwezigen danig wist te beroeren. De bal ging aan een verschroeiend tempo aan het rollen en de rest van het verhaal kent u.
Uit ‘Rock ’n roll show’ volgden ook nog de hitjes Carving the Pain en I Need a Woman, in duet met Sarah Bettens. Meteen het bewijs dat de groep rond Gunther Verspecht geen eendagsvlieg was. Een eenplaatsvlieg is Stash ook niet, zo blijkt met ‘Blue lanes’. De bezetting van de groep mag dan volledig veranderd zijn, de ingrediënten voor uitstekende liefdesliedjes zijn bewaard gebleven.
‘Blue lanes’ is een erg rustige, mooie plaat die met verschillende pianoballads verder het pad van Sadness en I Need a Woman bewandelt. Eerste single Concubine is in die zin ook niet representatief voor de rest van het album. De tweede, All That’s Left, biedt dan wel weer een staalkaart van wat ‘Blue lanes’ te bieden heeft: uiterst sfeervolle, sober gearrangeerde liedjes waar Verspechts uitstekende stem alle eer wordt aangedaan.
De rocknummers uit ‘Rock ’n roll show’ zijn bijna helemaal verdwenen. Concubine weet zich nog zeer goed staande te houden, maar op Would I Ever Fail on You vergaloppeert Stash zich enigszins. Dat is echter het enige minpuntje, samen met het rustig voortkabbelende, maar nergens toe leidende Everytime. De ballads gaan Stash veel beter af en daarom lijkt de toekomst van de band zich veeleer in culturele centra dan op podia van rockfestivals te situeren. De nadrukkelijk aanwezige piano doet in een aantal nummers (Fading Out, Lay Down) aan Keane denken, maar dan gelukkig wel met een volwassen zanger.
Een aantal songs van ‘Blue lanes’ zal zich weer moeiteloos een weg banen naar het grote publiek. Wie weg was van Sadness, heeft een vette kluif aan Liar without Shame, I Want You So Bad en Alison. All That’s Left kaapt geheel terecht de eerste plaats in Radio 1’s Vox-lijst weg en bevat overigens een vette knipoog naar de monsterhit (“She’s the girl with the sadness in her eyes / if you want you can call it blue”). Gunther Verspecht is de keizer onder de Vlaamse minnezangers en Stash is dan ook een blijver.