Shooting At Unarmed Man - Tryptich

De harten van menig muziekliefhebber implodeerden toen bekend raakte dat het toen al legendarische Mclusky gesplit was. "It's better to burn out than to fade away", moeten ze gedacht hebben. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat uit de as van de feniks nieuw muzikaal leven ontstond. Een van de twee groepen die zo het daglicht zag, is Shooting At Unarmed Men. Met 'Tryptich' zijn ze aan hun derde en meest bijzondere album toe.

Wat 'Tryptich' zo bijzonder maakt is het concept dat erachter schuilt. Het getal drie staat hierin centraal. Dit is namelijk niet enkel het derde album van de groep, het is ook opgedeeld in drie afzonderlijke schijfjes. Je zou kunnen zeggen dat het drie, samen verpakte ep's zijn. Een verkoopstunt? Een weloverwogen betekenisvol concept? Wij zijn er nog niet uit.



Uit de vorige albums was gebleken dat Shooting At Unarmed Men nog niet onder het juk van Mclusky uit was. Vaak genoeg werden ze als flauw afkooksel bestempeld. Terecht of onterecht, dat laten we hier in het midden. Ondertussen gooide frontman Jon Chapple het roer om door naar Australië te verhuizen. Hij zocht er nieuwe muzikale compatriotten bij elkaar en besloot muzikaal terug te slaan. Dat juk smijten ze wel van zich af, tenminste dat is het plan op 'Tryptich'. Of wij ditmaal wel overtuigd zijn, leest u in de volgende paragrafen.



Schijfje één begint woest met de ietwat logge mix van punk, garagerock en grunge genaamd Sometimes The Best Thing You Can Do Is Die. Jon Chapple zingt als een bezetene en wij denken: vet schijfje! Hetzelfde kan gezegd worden van de resterende nummers op het eerste deel van 'Tryptich', ware het niet dat This Song Comes With A Picture en The Things You Can And Cannot Do alweer geheel vergeten zijn. Gewoon niet blijven hangen. Anders is dat voor het cynische, grappige en wervelende The Convention Of Stopping. “You got a head like a sorbet and a face like a raw egg”, zingt de heer Chapple, wij vinden het heerlijk.



Schijfje twee is in hetzelfde bedje ziek: onderling inwisselbare deuntjes en riffs. Al zorgt het atypische Full Proof Plan For Successful Living met haar impressionistische geluidstapijten en aaneengeregen veldopnames voor wat welkome afwisseling in het riff-festijn waarvan we tot dan toe getuige waren.



Ook op schijfje drie is er plaats voor ingetogenheid, meer bepaald tijdens de onverwacht knappe afsluiter The Fortune Of Regret. Het nummer begint met schaars begeleide weemoed en eindigt de plaat met een ziedende gitaarstorm. Wat ons betreft is dit het onverhoopte hoogtepunt van de iets sterkere derde schijf en bij gevolg van het hele album.



Het late hoogtepunt op dat derde schijfje kan echter niet recht trekken dat dit in onze ogen toch weer een iets te zwak album is. De woeste punksongs op 'Tryptich' ontberen, ondanks al hun heftigheid, overtuigingskracht en blijven daardoor slechts zelden hangen. Wat overblijft is een ondermaats album waar wel evolutie op te horen is, maar te weinig sterke songs op staan. Gemiste kans.