Sébastien Tellier - Sexuality
Record Makers
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Met vrienden als Air en Daft Punk weet Sébastien Tellier zich goed te omringen in de Franse muziekscene. In acht jaar tijd maakte hij drie albums en een soundtrack voor de film 'Steak', samen met Mr. Oizo en SebastiAn. Op die manier heeft hij zich aardig weten op te werken. En terwijl iedereen zich massaal op nieuwe hypes als Ed Banger stort, blijft hij koppig zijn eigen ding doen. Bij onze zuiderburen slaat het alvast aan. In mei sturen ze hem zelfs naar het Eurosongvisiesongfestival.
Geen onlogische keuze, want 'Sexuality' klinkt als een album dat alleen maar in Frankrijk gemaakt kan worden. Het ademt de sfeer van Gainsbourg uit, verweven met een portie kitsch, "erotique chique" en een grote scheut elektro-pop. Onthoud vooral de "erotique", want daar draait het allemaal om op dit album. Er wordt gekreund, ingeademd, uitgeademd en gekird dat het een lieve lust is. Maar meer dan al dat gezucht probeert de muziek in te spelen op onze primitieve verlangens. Het lijkt wel alsof de nummers gemaakt zijn voor één lange, trage, uitdagende stripact. Tegelijkertijd straalt de muziek warmte uit en laat je je er gemakkelijk door verleiden.
Toegegeven, toen we een paar maanden geleden de eerste single, Sexual Sportswear, hoorden, konden we niet inschatten dat dit album een erotische belevenis zou worden. Daarvoor klinkt Sexual Sportswear op zichzelf te melancholisch en heeft het te veel een dansvloerkarakter. Leuk om te horen dat het nummer in het concept van 'Sexuality' toch zijn plek vindt.
Het begint met een stevig onweer en een overdramatische synth die onheil aankondigt. Wat volgt is een opbouw om van te snoepen. De elektroriedel neemt je onmiddellijk bij de oren en sleurt je mee doorheen het nummer. Het valt enorm op op het album omdat het een uptempo nummer is en ook als enige volledig instrumentaal is. 'Sexuality' kon zeker een uitschieter als deze gebruiken, anders had het geheel wat monotoon geklonken.
Het begint met een stevig onweer en een overdramatische synth die onheil aankondigt. Wat volgt is een opbouw om van te snoepen. De elektroriedel neemt je onmiddellijk bij de oren en sleurt je mee doorheen het nummer. Het valt enorm op op het album omdat het een uptempo nummer is en ook als enige volledig instrumentaal is. 'Sexuality' kon zeker een uitschieter als deze gebruiken, anders had het geheel wat monotoon geklonken.
Sébastien Tellier haalt zijn mosterd vaak bij Franse chansons. Opener Roche start met een heerlijke pianomelodie die al snel gezelschap krijgt van een duo kitscherige synths. Tellier zingt over zijn gemoedstoestanden. Niet dat we achterover vallen van de tekst, maar dat hoeft ook helemaal niet. Hij weet het perfecte stemtimbre boven te halen: zwoel en intiem. Het nummer kabbelt op een rustig tempo naar het einde toe, maar blijft wel beklijven.
Hetzelfde weet Tellier te doen in het prachtige L’amour et la Violance, een rustig pianonummer dat gaandeweg heel subtiel wordt overgenomen door eind-jaren-'70 elektropop. Opnieuw bespeelt hij heel mooi de melancholie, maar deze keer wel met de nodige dramatisering. Jean-Michel Jarre is niet ver weg.
Divine, het nummer waarmee Tellier zijn land mag verdedigen in Belgrado, katapulteert ons naar de jaren '50. Een bebop-achtergrondkoortje begeleidt Tellier gezwind. Na twee minuten maakt Divine een bocht van 180 graden en verrast het met een ballad. Niet voor lang, want de beboppers nemen het maar al te graag weer over. Hoewel we de Franse keuze begrijpen om Tellier naar het Eurovisiesongfestival te sturen, vinden we de keuze voor Divine minder evident. Het is een leuk nummer, maar het blijft ons in tegenstelling tot andere nummers niet bij.
Divine, het nummer waarmee Tellier zijn land mag verdedigen in Belgrado, katapulteert ons naar de jaren '50. Een bebop-achtergrondkoortje begeleidt Tellier gezwind. Na twee minuten maakt Divine een bocht van 180 graden en verrast het met een ballad. Niet voor lang, want de beboppers nemen het maar al te graag weer over. Hoewel we de Franse keuze begrijpen om Tellier naar het Eurovisiesongfestival te sturen, vinden we de keuze voor Divine minder evident. Het is een leuk nummer, maar het blijft ons in tegenstelling tot andere nummers niet bij.
Verder geen kwaad woord over 'Sexuality'. Chanson, disco, elektropop, ballads, … we hebben het allemaal horen passeren, en telkens met dezelfde nauwkeurigheid afgewerkt. Overigens weet Tellier perfect om te gaan met het kitschgehalte op dit album, het is nooit "trop" en altijd "acceptable". 'Sexuality' mag dan wel het meest toegankelijke album van Sébastien Tellier zijn, lijden doet het daar zeker niet onder. France: 10 points.