Sandrine - Dark Fades Into The Light
Nettwerk
Bjorn Borgt — 8 november 2008
Bij de naam 'Sandrine' denkt iedereen in Vlaanderen meteen aan de idoolzangeres en de één-omroepster. Bij gebrek aan goeie songs neemt de muzikale carrière van 'onze' Sandrine evenwel geen hoge vlucht, ondanks haar geweldige stem. Wij verkiezen dan ook de Australische Sandrine, die eerder al het mooie weer maakte op Admiral Freebee’s ‘Wild Dreams Of New Beginnings’.
Sandrine Daniels is een specialeke. Ze werd geboren in een religieus nest in Sydney. Toen ze zes jaar was, vond haar vader, een door muziek gepassioneerde dominee, de tijd rijp om in Nieuw-Zeeland rond te trekken met ‘The Cornerstone family’, een collectief dat christelijke nummers bracht. De jonge Sandrine bespeelde de omnichord en zong mee in talrijke kerken.
Maar op haar vijftiende vond ze het welletjes. Ze ging in een caravan wonen en werkte in een bar. Daar verruimde haar muzikale horizon en begon ze zelf nummers te componeren met haar gitaar. Een nieuwe singer-songwriter was geboren.
Maar op haar vijftiende vond ze het welletjes. Ze ging in een caravan wonen en werkte in een bar. Daar verruimde haar muzikale horizon en begon ze zelf nummers te componeren met haar gitaar. Een nieuwe singer-songwriter was geboren.
In 2003 bracht ze haar debuutalbum ‘Trigger’ uit, maar bij ons verwierf ze vooral bekendheid door haar indrukwekkende bijdrage aan het derde album van Admiral Freebee. Sandrine stuwde moeiteloos songs als Nobody Knows You en Faithful To The Night naar een hoger niveau. Op haar tweede plaat ‘Dark Fades Into The Light’ bewijst Sandrine, intussen residerend in New York, dat ze het ook zélf kan.
De productie lag in de handen van haar echtgenoot, Malcolm Burn. Burn was ook producer van de jongste worp van de Admiraal en levert ook nu uitstekend werk af. Hij laat Sandrines stem in alle facetten schitteren. Nu eens fluistert ze subtiel, dan weer haalt ze uit met haar zoetgevooisde stem, telkens op zo’n wijze dat het door merg en been gaat. Indierock, pop, wat folk of zelfs een vleugje jazz en blues, Sandrine beheerst het allemaal.
Hoogtepunten? Prove Me Wrong kan moeiteloos wedijveren met het allerbeste dat Heather Nova ooit geschreven heeft en is de ultieme kippenvelsong. Opener Let The Love misstaat dan weer op geen enkele Vlaamse radiozender. Where Do We Go swingt als een tiet (van KT Tunstall) en Save Your Kisses neemt je mee naar een prachtig voortkabbelend beekje in de Alpen.
Maar eigenlijk is ‘Dark Fades Into The Light’ in zijn geheel een érg sterk plaatje, dat gedurende 14 nummers kan boeien. Enkel bonustrack Late Night Insomnia is er wat te veel aan, verder is het aangenaam bladeren doorheen het fraaie kleurboek van Sandrine.
'Dark Fades Into The Light' is de perfecte achtergrondmuziek waar niemand zich aan zal storen, de ideale soundtrack om op een regenachtige dag toch nog van wat straaltjes zon te genieten. Waar ‘onze’ Sandrine Van Handenhoven het mooie weer maakt op tv, doet Australische Sandrine dat in onze cd-speler.
'Dark Fades Into The Light' is de perfecte achtergrondmuziek waar niemand zich aan zal storen, de ideale soundtrack om op een regenachtige dag toch nog van wat straaltjes zon te genieten. Waar ‘onze’ Sandrine Van Handenhoven het mooie weer maakt op tv, doet Australische Sandrine dat in onze cd-speler.