Sagor Som Leder Mot Slutet - IV

Voor de volgende bandrelease trekken we naar het hoge noorden. Zweden is altijd een land geweest van muzikale grondleggers en uitblinkers in vrijwel elk genre. Je zou verbaasd zijn hoeveel van de evergreens en tijdloze songs feitelijk van Zweedse makelij zijn. Een band, die eveneens al menig potten gebroken heeft, is Sagor Som Leder Mot Slutet. Vrij vertaald: verhalen die naar het einde leiden. We moeten ons dus zeker niet verwachten aan vrolijke Europop. Neen, dit is donkere, zware, emotionele postmetal. Vierde album 'IV' bevestigt nogmaals die beschrijvingen.

De band heeft hart en ziel in de nieuwe langspeler gestoken en liet de productie over aan Piotr Turek van Telepathy voor de mix en Machine uit de VS voor de mastering. Toch voelt 'IV' onafgewerkt aan, alsof er een finale stap ontbreekt. Ten eerste is de mix een vreemde keuze. De snaredrum klinkt heel plat, waardoor serieus wat power gemist wordt, en de bas had gerust meer op de voorgrond mogen staan. De gitaren staan hierdoor het meest in de belangstelling, wat een bewuste keuze kan zijn voor een Petrucci, Satriani of Malmsteen, maar in het geval van Sagor Som Leder Mot Slutet gaat het algemene geluid op deze manier volledig de mist in.

Ten tweede doen songs als Magma, Karg en Dvala hun uiterste best om overtuigend over te komen, maar op de één of andere manier lijkt het alsof de foute akkoorden gespeeld worden. Daardoor geraak je nooit echt volledig in de ban van de muziek, die trouwens volledig instrumentaal is. Ook Aska heeft aanvankelijk maar weinig om het lijf, tot iets voorbij halverwege dan toch alle registers opengetrokken worden en de song een volwaardig einde krijgt.

Geen nood, het is niet allemaal kommer en kwel. Het hoogtepunt van het album volgt namelijk al vrij vroeg met Strävan, track nummer drie. Het is niet enkel de langste song op 'IV', maar ook de meest interessante. Tien minuten lang wordt je ondergedompeld in een weemoedig gevoel en naarmate het nummer vordert, wordt het enkel maar beter. Ook Rot kan tot de betere songs gerekend worden. Heerlijk scheurende gitaarriffs met voldoende dynamiek om de aandacht erbij te houden.

Het komt erop neer dat Sagor Som Leder Mot Slutet het moet hebben van uitstekende schrijfkunsten om de songs eruit te laten springen. Jammer genoeg is dat bij meer dan de helft niet het geval. De bedoeling is er wel, dat zonder twijfel, maar de afwerking en het geluid laten te wensen over.