Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology
Lost Highway Records
Bjorn Borgt — 8 november 2008
Ryan Adams raast als een tornado door het muzieklandschap. Adams blijft aan een waanzinnig tempo platen uitbrengen en toert intussen rustig voort met zijn uitstekende begeleidingsband The Cardinals. Tot enkele jaren geleden ging dat nog regelmatig gepaard met destructief gedrag van de bijwijlen grillige David Ryan Adams, maar nu gaat het hem op alle vlakken voor de wind. Zijn jongste vrucht ‘Cardinology’ is bij vlagen alweer geniaal en is vooral in de breedte een erg sterk album.
Ryan Adams’ productiviteit lijkt geen grenzen te kennen. Sinds hij in 1999 besloot om de stekker uit Whiskeytown te trekken, leverde hij al liefst tien volwaardige studioplaten af. En dan vergeten we nog een tussendoortje als ‘Follow The Lights’, de geweldige ep die hij eind 2007 op de mensheid losliet, en al het materiaal dat nog onuitgegeven in zijn schattenkast ligt en waarmee hij moeiteloos drie cd’s kan vullen. Om nog maar te zwijgen over zijn op stapel zijnde boek ‘Infinity Blues’.
Adams krijgt vaak de kritiek dat er te veel afval op zijn albums belandt en dat hij niet selectief genoeg is. Voor zover die kritiek al ooit opging - enkel ‘Demolition’, ‘Rock N Roll’ en ‘29’ kunnen ons niet volledig bekoren - maakt hij er op ‘Cardinology’ definitief komaf mee. Er staat geen enkele stinker tussen de twaalf songs. Het minst overtuigend zijn Natural Ghost en Evergreen, maar laat er geen twijfel over bestaan: ook dat zijn songs waar de doorsnee troubadour enkel van kan dromen.
De naam van de plaat maakt duidelijk dat Adams niet langer boven The Cardinals staat, maar echt lid van de groep geworden is. De typische Cardinals-sound komt al nadrukkelijk naar voren in opener Born Into A Light. De heerlijke tristesse van de pedal steel van Jon Graboff, de sublieme backing vocals van Neal Casal en de dijk van een song van Ryan Adams zetten meteen de toon.
The Cardinals lijkt steeds meer uit te groeien tot The Band van de 21e eeuw. Neal Casal, Chris Feinstein, Jon Graboff, Brad Pemberton en Ryan Adams zijn perfect op elkaar ingespeeld en de afgekickte Adams zingt bovendien een stuk beter dan vroeger, getuige uitmuntende songs als eerste single Fix It, Go Easy, onze favoriet Cobwebs, Sink Ships en Like Yesterday. Vijf echte pareltjes, vintage The Cardinals.
Maar niet alle songs dragen die kardinale stempel. Op Crossed Out Name begeleidt Ryan zichzelf op gitaar, tot een op de plaat spaarzaam gebruikte piano opnieuw voor hemelse momenten zorgt. Magick lijkt dan weer zo van ‘Rock N Roll’ gevallen, maar het zou wel het beste nummer van die plaat geweest zijn. 134 seconden kicken, waarbij je het volume ongetwijfeld opendraait zoals Adams ook vraagt. “So turn the radio up / So turn the radio up loud and get down / Let your body move / Let your body sway / Listen to the music / It’s magick”. Op het eerste gezicht misschien wat banaal, zeker voor een uitstekende tekstschrijver als Adams, maar de rest van de song is een sarcastisch protest tegen oorlog.
Stop, de enige ballad, is de perfecte afsluiter van deze uitstekende plaat. Zelden klonk Ryan Adams breekbaarder en gevoeliger.
Stop, de enige ballad, is de perfecte afsluiter van deze uitstekende plaat. Zelden klonk Ryan Adams breekbaarder en gevoeliger.
‘Cardinology’ doet het zonder echte uitschieters, maar is in het oeuvre van Ryan Adams sowieso een nieuwe mijlpaal die aardig in de buurt van zijn voorlopige magnum opus ‘Cold Roses’ komt. De vergelijkingen met Bob Dylan en Neil Young lijken intussen gelukkig definitief voorbij. Het era van Ryan Adams is al een tijdje aangebroken. It’s magick.