Robert Love - Ghost Flight
One Little Indian
Guy Kennis — 8 november 2008
Soms krijgen we cd’s toegestuurd waar je het niet warm of koud van krijgt. ‘Ghost Flight’ van Robert Love is zo’n cd die je bijna met een zekere tegenzin moet bespreken. Niet dat ‘Ghost Flight’ een écht slechte plaat is maar er is van alles dat niet klopt aan dit plaatje.
Neem nu de hoes alleen al. Love wordt geportretteerd als een volbloed ruige rocker compleet met zonnebril en kettingen. We verwachten dan ook een rockplaat maar het eerste nummer Below The Wire laat ons een singer-songwriter horen maar dan zo ééntje van dertien in een dozijn. Robert Love is tevens de frontman van de obscure indie band Alabama 3. Hun albums laten ons een mix horen van traditionele country met hier en daar wat elektronische invloeden. Deze combinatie is niet altijd even geslaagd. Met zijn solodebuut laat Love de elektronische invloeden achter zich en laveren de nummers tussen jazzy blues en country-folk.
Op Lift Up Your Name doet Love wel erg zijn best om een bluesy stem op te zetten, het probleem is dat we het niet geloven. De man heeft bijna voor elke song een ander stemmetje waarbij het letterlijk raden is naar zijn eigen stem. De songs zijn niet echt ondermaats maar weinig beklijvend. Het geheel is in zes dagen opgenomen met een trits gastmuzikanten en dat is er aan te horen. De pianosolo’s zijn zeker niet loepzuiver, integendeel. De tempo’s durven ook al eens zweven. Het is het soort nonchalance dat misschien bij de Velvet Underground wél werkte maar hier geweldig stoort. Het ontbreekt ‘Ghost Flight’ aan een eigen gezicht, een eigen smoelwerk. En er wordt iets te sterk opgekeken naar helden Dylan en Cash. Bij momenten wordt het zelfs een slechte imitatie.
The Bullet That Hits You is een zeer bescheiden hoogtepunt op een plaat die voor de rest voortkabbelt langsheen de clichés van het genre. Misschien is deze Robert Love nog het best te genieten in een rokerige pub op een vrijdagavond tijdens één of andere kroegentocht. Maar op cd zijn de songs te middelmatig, de stem te clichématig en karikaturaal, de productie te slapjes, de teksten te zwak. Alabama 3 is al een middenmotor, met zijn solodebuut zal Robert Love ook niet de grote internationale doorbraak kennen, moest dit al de bedoeling zijn.
is een zeer bescheiden hoogtepunt op een plaat die voor de rest voortkabbelt langsheen de clichés van het genre. Misschien is deze Robert Love nog het best te genieten in een rokerige pub op een vrijdagavond tijdens één of andere kroegentocht. Maar op cd zijn de songs te middelmatig, de stem te clichématig en karikaturaal, de productie te slapjes, de teksten te zwak. Alabama 3 is al een middenmotor, met zijn solodebuut zal Robert Love ook niet de grote internationale doorbraak kennen, moest dit al de bedoeling zijn.