Reigning Sound - Love And Curses
In The Red Records
Olivier Constant — 19 oktober 2009
Greg Cartwright geniet al geruime tijd van een cultstatus in het punkwereldje, dankzij zijn schitterende werk met de onsterfelijke Oblivians. Maar hoewel ook Reigning Sound vaak wordt omschreven als ‘garagepunk’, tapt hij hier toch uit een heel ander vaatje. Verwacht op ‘Love And Curses’ geen vuil gitaarwerk, maar eerder scherpomrande rocksongs, met een poppy inslag en vooral veel gevoel.
Het kostte de Amerikanen van Reigning Sound een dikke vier jaar om een nieuw album bijeen te schrijven, maar Cartwright en co houden er nu eenmaal van om alles muzikaal, vocaal én productioneel tot in de puntjes uit te werken. En toegegeven, het resultaat mag er opnieuw zijn.
Doorheen de jaren kende Reigning Sound een evolutie die steeds meer richting pop en rock ging. ‘Love And Curses’ is een logische, volgende stap in die evolutie. Toch mist dit album de punch van het oudere werk en klinkt alles soms een beetje vlak.
Met opener Brake It en het daaropvolgende Trash Talk schiet de band nochtans prima uit de startblokken. Twee pareltjes van popsongs, die door het sobere gitaarwerk, de meeslepende zang en het opnieuw prominent aanwezige orgel meer dan overtuigen. Na het snedige Call Me, dat nostalgische gevoelens aan de echte garagepunk van weleer oproept, komt The Bells daarna echter een beetje lauw over.
Doorheen de jaren kende Reigning Sound een evolutie die steeds meer richting pop en rock ging. ‘Love And Curses’ is een logische, volgende stap in die evolutie. Toch mist dit album de punch van het oudere werk en klinkt alles soms een beetje vlak.
Met opener Brake It en het daaropvolgende Trash Talk schiet de band nochtans prima uit de startblokken. Twee pareltjes van popsongs, die door het sobere gitaarwerk, de meeslepende zang en het opnieuw prominent aanwezige orgel meer dan overtuigen. Na het snedige Call Me, dat nostalgische gevoelens aan de echte garagepunk van weleer oproept, komt The Bells daarna echter een beetje lauw over.
Dat is meteen ook de enige zwakte van dit album: een aantal songs lijkt overbodig en klinkt weinig overtuigend, en daar kan de doorgaans loepzuivere productie dit keer weinig aan veranderen. Vooral de ritmesectie lijkt te ver naar de achtergrond gemixt, waardoor sommige nummers een wat futloze indruk geven. Vraag blijft dan ook of de matte drumsound een bewuste keuze is geweest.
Toch moeten we niet al te chagrijnig worden, want met de ballad Something To Hold Onto, het heerlijke uptemponummer Dangerous Game en het fris klinkende Is It True? bewijst Reigning Sound nog steeds over een stel prima muzikanten en dito songschrijvers te beschikken.
Misschien moet men over een volgende plaat niet té veel nadenken en gewoon iets meer terugkeren naar de roots. Zitten de diehardfans daar niet al geruime tijd stiekem op te wachten?