Radio Infinity - Radio Infinity
Manitoba
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Wanneer we het over inlandse rasartiesten met heldenstatus hebben, wordt er maar al te vaak in de richting van die ene allesoverheersende en breed uitgestrekte noise-scène gewezen, waarin ondermeer dEUS, Millionaire en wijlen Evil Superstars zich voortbewegen. Herinner u de talrijke kruisbestuivingen, ongeboren embryo’s, duistere coöperaties en louche maffiapraktijken allerhande die zich in dit onderwereldje afspeelden. Dat een of andere verwijzing naar bovengenoemd elitair kerncomité altijd mooi staat op het cv van een beginnende band gaat u ons niet horen ontkennen. Dat dit echter niet altijd een onvoorwaardelijke referentie is, behoeft hier geen verdere uitleg.
Het ruige tourleven met ’s werelds grootste rock-‘n-roll varkensstal Queens Of The Stone Age moet voor Millionaire-gitarist Ben Weyers toch ergens meegespeeld hebben wanneer hij samen met met Yves Staeren (Vandal X) en later Bart Vandebroeck (Evil Superstars) Radio Infinity uit de grond stampte. Al was het maar omdat we tijdens het openingsnummer van dit titelloos debuut onszelf van bij de eerste noot in een van Josh Homme’s befaamde ‘Desert Sessions’ wanen.
Opener Go stinkt naar stoner in zijn puurste vorm. Alsof we verdwaald in een zandstorm, achtervolgd door een woeste uitgehongerde kudde buffalo’s, recht tegen die ene cactus aan lopen. Met diezelfde allesverwoestende combinatie van vlijmscherpe gitaarriffs en kurkdroge baslijnen ontploft splinterbom Ice Cream vlak in ons gezicht en incasseren we de loeiharde en uiterst strakke drums van There’s Gotta Be More. De donkere sound die het slepende Fire voortstuwt doet ons bij momenten dan weer aan de fantastische Evil Superstars oerknal B.A.B.Y. denken.
Wie echter denkt dat Radio Infinity op dit schijfje enkel en alleen maar uit dat gierende gitaarvaatje tapt, zit grondig mis. Een blik op de myspace-pagina van de band leert ons dat het drietal een grote veelheid aan muzikale goeroe's aanbidt. Van Black Sabbath over Ween naar JJ Cale. Het is precies deze variëteit aan invloeden die ook het plaatje zo anders en interessant maakt. Terwijl Between The Lines ons in een hete, funky doch relaxte roes brengt, kunnen we niet ontkennen dat de spacey samples en groovy synthloops in het gewaagde Take It Further het hippe clubmonster(tje) in ons doet ontwaken.
Opener Go stinkt naar stoner in zijn puurste vorm. Alsof we verdwaald in een zandstorm, achtervolgd door een woeste uitgehongerde kudde buffalo’s, recht tegen die ene cactus aan lopen. Met diezelfde allesverwoestende combinatie van vlijmscherpe gitaarriffs en kurkdroge baslijnen ontploft splinterbom Ice Cream vlak in ons gezicht en incasseren we de loeiharde en uiterst strakke drums van There’s Gotta Be More. De donkere sound die het slepende Fire voortstuwt doet ons bij momenten dan weer aan de fantastische Evil Superstars oerknal B.A.B.Y. denken.
Wie echter denkt dat Radio Infinity op dit schijfje enkel en alleen maar uit dat gierende gitaarvaatje tapt, zit grondig mis. Een blik op de myspace-pagina van de band leert ons dat het drietal een grote veelheid aan muzikale goeroe's aanbidt. Van Black Sabbath over Ween naar JJ Cale. Het is precies deze variëteit aan invloeden die ook het plaatje zo anders en interessant maakt. Terwijl Between The Lines ons in een hete, funky doch relaxte roes brengt, kunnen we niet ontkennen dat de spacey samples en groovy synthloops in het gewaagde Take It Further het hippe clubmonster(tje) in ons doet ontwaken.
Tijdens de zeemzoete afsluiter Disappear, een gedurfde akoestische ballad, kleedt de band zich ten slotte uit tot op het blote vel. Bijna hadden we gezegd dat het enkel de blijvers zijn die zich op deze manier durven blootgeven. Toen realiseerden we ons dat het hier (slechts) een debuutplaatje betreft. Een straffe nieuwkomer die ons in een dertigtal minuten laat weten dat er in de toekomst wel degelijk met hen rekening dient gehouden te worden. Over een welgemikte en bijzonder strategische combinatie van muzikanten gesproken!