Quantum Fantay - The Butterfly EffeX

We schrijven begin van het millennium, toen we twee gehandtekende en in elkaar geknutselde cd-r’s te pakken kregen van het gezelschap Quantum Fantay voor een andere, helaas ter ziele gegane muziekwebsite. (Net als u dachten we meteen aan een schrijffout). Het zag er allemaal een beetje geknutseld en amateuristisch uit … tot we gingen luisteren.

Want de band uit Lokeren blijkt uit te blinken in het minder gekende nichegenre spacerock. Of zoiets als een psychedelische, hypnotiserende, instrumentale cocktail van epische gitaarlandschappen, bubbelende synthesizereffecten en een arsenaal aan extra folkinstrumenten zoals dwarsfluit of – in dit geval – duduk en cello. Grote en zeker vergelijkbare voorbeelden zijn Ozric Tentacles en Magic Mushroom Band.

En in dat nauwe, maar wel fantastische spirituele nestje gedijt dit gezelschap heel erg goed. ‘The Butterfly EffeX’ is dan ook al de tiende Quantum Fantay-boreling van het tot zestal uitgegroeid kwartet. Eentje waarbij de band je acht heerlijk lange songs lang meeneemt op een kosmische, geestesverruimende trip die begint met typische, hoog weg dwarrelende jarenzestigprogtoetsen, kronkelende gitaarsolo’s en fonkelende belletjes en bubbeltjes en eindigt … in oneindigheid.

Verwacht geen passiviteit. Ook op dit album houdt de band de drive stevig en mag je gerust de "rock" voor de "space" plaatsen. Ondanks de pittige duur, blijken songs van de band een amorf broeinest van steeds wijzigende structuren en melodieuze thema’s waarin van alles te beleven valt en waarbij de instrumentale partijen permanent op elkaar inspelen of elkaar bewerken. Wanneer je het ene moment nog de ruimte in kronkelt met hoog, sierlijk en echoënd fluitspel, knal je enkele maten later keihard op de grond met een bijna heavy metal-ige, klagende gitaarsolo.

Tracks van Quantum Fantay zijn dan ook keer op keer huzarenstukjes en magische wonderpuzzels, waarbij de technische virtuositeit van alle bandleden centraal staat. Een soort van muzikaal verhaal dat in de bijna twaalf minuten lange en meteen ook langste openingstrack Return To Xaia geen seconde rust toelaat. Het risico ligt eerder bij “te veel” in plaats van bij “te weinig”.

Een risico dat je gerust kan nemen, want de band gaat immers voor voortdurende ver-/bewondering. Net als bijvoorbeeld Ozric Tentacles zorgt dit combo dan ook voor een mooie balans tussen elektronica en rock, tussen snelle en felle partijen en ruimte scheppende zweverigheid. Dat betekent dat een Xtra Hop met de dubby effecten en akoestische tokkels al eens iets vrolijker mag huppelen en bubbelen. Meer mushrooms en minder zwaar bier, zeg maar.

Dat evenwicht is nodig, want een plaat als ‘The Butterfly EffeX’ verteer je niet zomaar tussen de soep en de patatten. Nichemuziek is dan ook muziek voor de selecte groep liefhebbers of voor de net iets dieper gravende avonturiers. We rekenen u met plezier bij die tweede categorie.