PVT - Church With No Magic
Warp Records
Fabian Desmicht — 9 augustus 2010
Pivot gaat de geschiedenis in als de eerste Australische band die ooit tekende bij Warp Records. Maar ondertussen is er van Pivot geen sprake meer. Juridische donderwolken deden het trio uitwijken naar de naam PVT en de ontembare wanderlust van de band leverde met ‘Church With No Magic’ een gedurfd derde album op met alweer een nieuwe sound.
Debuut ‘Make Me Love You’ (2005) was een vehikel voor Pivots gestroomlijnde elektrorock, een stijl die enkel flauwe sporen naliet in de grillige, kosmische grooves van ‘O Soundtrack My Heart’ (2008). Bepalend voor die koerswijziging was vooral het weerspannige drumwerk van Laurence Pike. Die laatste geeft nu de kelk door aan zijn zingende broer Richard.
Het is altijd een beetje schrikken als een instrumentale band plots rond de tafel gaat zitten om songteksten te bedenken. Dat originaliteit daarbij niet het eerste slachtoffer hoeft te zijn, demonstreert PVT op ‘Church With No Magic’. Meer nog, anders dan je zou verwachten, is het PVT’s moeilijkste plaat geworden. De pulserende single Window lijkt dan ook het aangewezen startpunt om Pivot 2.0 te ontdekken.
Richard Pike beschikt niet over het beste paar stembanden. Hij tast de grenzen van zijn register af, maar klinkt bij momenten reliëfloos. Ook dat is op Window al te horen. Het stoort niet, maar betoverend is zijn stem evenmin. Toch is Window met zijn massa stemsamples, heen en weer kaatsende synths en zijn eigenzinnige structuur een onverwacht succes.
Windows vormt samen met Crimson Swan het centrale hoogtepunt van de plaat. In dat laatste nummer neemt Pike’s stem een krap passend laag timbre aan. Wat traag begint, wordt uitgediept met in chloroform gedrenkte synths en een engelenkoor. Drie nummers later zorgt de band voor een goed geplaatst rustpunt met het intrigerend staaltje geluidsarchitectuur dat als Waves And Radiation door het leven gaat.
Het voorlaatste nummer, Timeless, is een nieuw orgelpunt op de plaat. Het neemt de tijd om zich te ontplooien, is dansbaar en groots opgezet. Pike’s stem levert bovendien een aangrijpende prestatie. De spreiding van de beste nummers bewijst dat PVT de kunst van "het album maken" ten volle beheerst.
De titelsong toont PVT op zijn naakst. De koude synths en het laag gezongen “control” doen de geest van Ian Curtis door de song spoken. Knipoogjes naar Boards of Canada en Pierre Henry’s Psyche Rock worden opgemerkt in Light Up Bright Fires. Opener Community lijkt dan weer een hymne uit een sciencefictionsaga. PVT’s zin voor avontuur is alive and kicking.
Je krijgt wel de indruk dat de band zich nog niet helemaal lekker in zijn vel voelt bij de nieuwe sound. ‘Church With No Magic’ voelt dan ook aan als een overgangsplaat, met voldoende sterk en vernieuwend materiaal om de gebreken door de vingers te zien.