Port O'Brien - Threadbare
City Slang
Bjorn Borgt — 11 november 2009
Pijnlijke gebeurtenissen leiden vaak tot de mooiste liedjes; dat is een wetmatigheid in muziekland die ook opgaat voor ‘Threadbare’ van Port O’Brien. De Amerikaanse folkgroep zorgt voor een meer dan degelijke herfstplaat. De muziek verdrijft de koude en houdt de sfeer er een hele avond in, ondanks de tristesse die verscholen zit in de meeste van de nummers.
Een gezellig plaatje is ‘Threadbare’ hoegenaamd niet. Daarvoor zijn de songs veel te donker. Cambria Goodwin, die samen met Van Pierszalowski de spil vormt van Port O’Brien, heeft daar helaas een gegronde reden voor: het overlijden van haar tienerbroer. En die thematiek van verlies laat zich voelen doorheen de hele plaat.
De pijn komt sterk naar voren in de nummers die Goodwin vocaal voor haar rekening neemt, telkens gelardeerd met zachte, akoestische muziek. In opener (en afsluiter) High Without The Hope klinkt haar stem erg breekbaar, bijna ijl. Je kan de droefenis voelen. In The Meantime borduurt daarop voort en zou een klassieker bij kerkkoren moeten worden.
Het plaatje is bijzonder intiem, en dat het in de huiskamer van Jason Quever (bekend van Papercuts) is opgenomen, versterkt dat gevoel alleen maar. Gelukkig is ‘Threadbare’ erg divers en zijn er niet enkel trage, treurende folkliedjes, want dat zou het geheel onverteerbaar hebben gemaakt. Zo ligt de titelsong in het midden van de plaat al wat te zwaar op de maag.
De liedjes met Van Pierszalowski achter de microfoon bevatten wat meer vaart en vuur. My Will Is Good trapt nog kalmpjes af, maar bloeit nadien open met een hypnotiserende riff. Ook de andere songs gezongen door de merkwaardige Pierszalowski zijn net dat tikkeltje luistervriendelijker. Zo is de eerste single Sour Milk/Salt Water erg aanstekelijk.
Maar het absolute hoogtepunt van de plaat is Calm Me Down, waarin ook Pierszalowski bewijst door merg en been te kunnen gaan. De prachtige, ruim twee minuten durende muzikale outro krikt deze ballad op tot een hemels niveau. Andere kant van de medaille: vier van de vijf slotsongs op ‘Threadbare’ doen er eigenlijk helemaal niet meer toe, en zijn er zelfs te veel aan.
‘Threadbare’ is daarom geen onvergetelijk plaatje geworden. Het is een uitstekende soundtrack voor de immer gure Allerheigenperiode. Maar slechts enkele songs zullen die overleven.
De pijn komt sterk naar voren in de nummers die Goodwin vocaal voor haar rekening neemt, telkens gelardeerd met zachte, akoestische muziek. In opener (en afsluiter) High Without The Hope klinkt haar stem erg breekbaar, bijna ijl. Je kan de droefenis voelen. In The Meantime borduurt daarop voort en zou een klassieker bij kerkkoren moeten worden.
Het plaatje is bijzonder intiem, en dat het in de huiskamer van Jason Quever (bekend van Papercuts) is opgenomen, versterkt dat gevoel alleen maar. Gelukkig is ‘Threadbare’ erg divers en zijn er niet enkel trage, treurende folkliedjes, want dat zou het geheel onverteerbaar hebben gemaakt. Zo ligt de titelsong in het midden van de plaat al wat te zwaar op de maag.
De liedjes met Van Pierszalowski achter de microfoon bevatten wat meer vaart en vuur. My Will Is Good trapt nog kalmpjes af, maar bloeit nadien open met een hypnotiserende riff. Ook de andere songs gezongen door de merkwaardige Pierszalowski zijn net dat tikkeltje luistervriendelijker. Zo is de eerste single Sour Milk/Salt Water erg aanstekelijk.
Maar het absolute hoogtepunt van de plaat is Calm Me Down, waarin ook Pierszalowski bewijst door merg en been te kunnen gaan. De prachtige, ruim twee minuten durende muzikale outro krikt deze ballad op tot een hemels niveau. Andere kant van de medaille: vier van de vijf slotsongs op ‘Threadbare’ doen er eigenlijk helemaal niet meer toe, en zijn er zelfs te veel aan.
‘Threadbare’ is daarom geen onvergetelijk plaatje geworden. Het is een uitstekende soundtrack voor de immer gure Allerheigenperiode. Maar slechts enkele songs zullen die overleven.
Port O'Brien speelt op 20 november in de Brusselse Botanique.