Vivian Girls - Everything Goes Wrong
The Red Records
Mattias Devriendt — 30 november 2009
Het kan niet anders dan dat het oestrogeengehalte van Vivian Girls – drie meiden uit Brooklyn – de kans op een platencontract aanzienlijk heeft doen toenemen. Kort gezegd telt de groep meer borsten dan goede nummers. En dan zijn we nog braaf. Hadden we in een oneerbiedige bui een ander vrouwelijk lichaamsdeel gekozen, dan hadden we van de plaat bijna niets heel gelaten.
‘Everything Goes Wrong’ is net als het debuut ‘Vivian Girls’ een werkelijk tot de verbeelding sprekende titel. Maar goed, de vorm doet er in feite niet toe. Het belangrijkste bij een plaat is het genot voor de oren, niet dat voor de ogen.
Walking Alone At Night en I Have No Fun, de eerste twee nummers, vallen met de deur in huis. Stevige punkrock met wat vrouwelijk geblaat erboven en een Johnny Cash-drum eronder. Van hetzelfde laken een spreekwoordelijk pak. Beide nummers lijken zo goed op elkaar dat je onmogelijk van een uitgekiende nummerkeuze kan spreken.
Hetzelfde ondervonden we trouwens wanneer we de eerste 30 seconden van When I’m gone en I’m Not Asleep na elkaar afspeelden. Zo goed als identieke akkoorden en zanglijntjes.
Het lijkt alsof de meisjes blijven steken zijn na pakweg zeven noten en drie akkoorden. In principe is daar niets mis mee - Kurt Cobain speelde ook niet op 87 verschillende posities per nummer. Maar de meiden lijken op ‘Everything Goes Wrong’ bovendien ook maar één ritme te kennen: Boem Tjak Boem Tjak. En dan gaat de geoefende gitarist nog eens blozen tijdens de solo van Out For The Sun… van schaamte.
U wacht nog steeds op die drie goede nummers, of zes zo u wil. Wel, Can’t Get Over You, met een leuk achtergrondkoortje, en Tension, waarin het platte, opgejaagde tempo achterwege wordt gelaten, ontstijgen voorzichtig de plaat. We voegen er nog voorzichtig The End aan toe, op basis van de aangename bridge en de vrij geslaagde samenzang. Maar veel hoeft u er zich écht niet bij voor te stellen.
Drie nummers, drie vrouwen. Laten we die borsten toch maar achterwege laten, en dit schijfje eenvoudigweg een k*tplaat noemen.
Walking Alone At Night en I Have No Fun, de eerste twee nummers, vallen met de deur in huis. Stevige punkrock met wat vrouwelijk geblaat erboven en een Johnny Cash-drum eronder. Van hetzelfde laken een spreekwoordelijk pak. Beide nummers lijken zo goed op elkaar dat je onmogelijk van een uitgekiende nummerkeuze kan spreken.
Hetzelfde ondervonden we trouwens wanneer we de eerste 30 seconden van When I’m gone en I’m Not Asleep na elkaar afspeelden. Zo goed als identieke akkoorden en zanglijntjes.
Het lijkt alsof de meisjes blijven steken zijn na pakweg zeven noten en drie akkoorden. In principe is daar niets mis mee - Kurt Cobain speelde ook niet op 87 verschillende posities per nummer. Maar de meiden lijken op ‘Everything Goes Wrong’ bovendien ook maar één ritme te kennen: Boem Tjak Boem Tjak. En dan gaat de geoefende gitarist nog eens blozen tijdens de solo van Out For The Sun… van schaamte.
U wacht nog steeds op die drie goede nummers, of zes zo u wil. Wel, Can’t Get Over You, met een leuk achtergrondkoortje, en Tension, waarin het platte, opgejaagde tempo achterwege wordt gelaten, ontstijgen voorzichtig de plaat. We voegen er nog voorzichtig The End aan toe, op basis van de aangename bridge en de vrij geslaagde samenzang. Maar veel hoeft u er zich écht niet bij voor te stellen.
Drie nummers, drie vrouwen. Laten we die borsten toch maar achterwege laten, en dit schijfje eenvoudigweg een k*tplaat noemen.