Ploegendienst - GEEN TITEL

Als iemand een dringende boodschap wil doorgeven via muziek, werkt dat dan beter met veel kabaal? Of kan die boodschap het best worden verpakt in een evenwichtig en verzorgd liedje? De Amsterdamse punkband Ploegendienst heeft genoeg belangrijke zaken te bespreken en stapt op derde album 'GEEN TITEL' over van de eerste naar de tweede methode, van semi-hardcore naar brede indierock met punkinvloeden.

Het ging allemaal niet zonder slag of stoot. Frontman Ray Fuego had heldere ideeën over de richting die de band op deze plaat moest kiezen, terwijl andere leden daar niet altijd hetzelfde over dachten. Volgens de band maakte dat het maakproces en het uiteindelijke resultaat alleen maar interessanter. De mix van stijlen, die is ontstaan, biedt op een voor Ploegendienst nieuwe manier ruimte aan uitingen over zowel verlangen en persoonlijke confrontaties aan de ene kant als de zaken waar de Surinaamse Nederlander dagelijks mee te maken krijgt aan de andere zijde.

Een goed voorbeeld van de nieuwe stijl is opener Asfalt. Op subtiele manier worden meerdere kleine muzikale elementen herhaald en verrijkt met enkele echo's en andere geluidseffecten. Het geheel vormt de ondergrond voor de slepende zang van Ray. Op het vergelijkbare Droomland klinkt hij zelfs een beetje als wijlen Luc De Vos. Maar denk niet dat ze in deze variant van de formule blijven hangen. Integendeel: Op 'GEEN TITEL' is er, al dan niet via dezelfde opbouw, ruimte voor poppunk en andere types gitaarliedjes.

Maar even terug naar die losse bouwstenen. Nergens vormen ze gevaar om er een jolige speeltuin van te maken. Zoals gezegd is de grond juist vruchtbaarder dan voorheen om teksten tot hun recht te laten komen. Zo kruipen we met Afgrond in het hoofd van iemand in een duister moment – “Vier hoge muren en zie geen plafond / De deur op slot en ik ook / Ik slaap al dagen in me kamer / Me kleren niet gewassen / De afwas opgestapeld / Ik heb de afgrond gezien.” – en op de single Surinaamse Broodjess in dat van wie het zwijgen van de starende medemens wil doorbreken – “Waarom vraag je me niet gewoon waar ik vandaan kom? / … / Nu ben ik me huid en heb geen naam.”

Laatstgenoemde nummer laat ook horen hoe poppunk tegelijk energiek en toegankelijk kan zijn, dubbel aantrekkelijk dus. Een derde album in een tempo op lichtsnelheid was waarschijnlijk voor veel luisteraars te vermoeiend geweest. Nu maakt het brede muzikale karakter de plaat tot een luistergenot. 'GEEN TITEL' brengt Ploegendienst een definitieve doorbraak. Als dit een voorbeeld voor anderen gaat zijn, kan de Nederlandstalige pop een nieuwe dimensie krijgen, eentje die we nog echt misten.