Pinback - Autumn Of The Seraphs
Touch And Go Records
Tom Wouters — 2 augustus 2010
Rob Crow is onderschat. Hij heeft samen met die andere kleine grootheid Lou Barlow gemeen dat hij ondanks zijn talrijke nevenprojecten – Optiganally Yours, The Ladies, ... – altijd een meerwaarde geeft aan de dingen waaraan hij meewerkt. Toch is het bij Pinback vooral de combinatie Crow – Armistead Burwell Smith IV (ofwel Zach) die voor het vuurwerk zorgt. Zo ook op ‘Autumn Of The Seraphs’.
Mensen die beweren dat artwork niet belangrijk is, dwalen. Als wij Pinback niet zouden kennen en puur zouden moeten afgaan op het nogal gothic aandoende hoesje, zou ‘Autumn Of The Seraphs’ bij ons geen schijn van kans maken. Wij haten namelijk gothic. Gelukkig weten we wel beter.
“Als Pinback geen goth is, wat is het dan wel?” horen we de onwetende lezers vragen – ja, wij horen u, in al onze almachtigheid. Het antwoord: perfecte pop, zoals alleen Pinback die maakt. Muziek die klinkt alsof er niets aan verbeterd kan worden, alsof muziek ook wiskundig kan kloppen. Muziek zoals je die al kon horen op hun debuut ‘This Is A Pinback Cd’, en die ze daarna steeds verder hebben geperfectioneerd.
Een nummer van Pinback herken je meteen aan de springerige gitaartjes, de zweverige samenzang en de atypische ritmes. Van openingstrack From Nothing To Nowhere, dat er meteen stevig invliegt, tot het voorlaatste nummer Bouquet horen we dit allemaal terug. Slotsong Off By 50 is ongewoon bombastisch naar Pinback-normen, maar toch valt het nummer nauwelijks uit de toon. In vergelijking met het vorige album ‘Summer In Abaddon’ zijn de songs wel iets meer up-tempo, al is dat ook weer niet zo’n grote kentering in hun oeuvre. Misschien is het net die vertrouwdheid die ervoor zorgt dat we nog steeds stilletjes juichen bij een nieuw Pinback-album.
Mensen die nog nooit iets van Pinback gehoord hebben, zullen bij een eerste luisterbeurt misschien ons enthousiasme niet meteen begrijpen, maar draai ‘Autumn Of The Seraphs’ – of eender welk Pinback-album – vier of vijf keer, en alles wordt duidelijk. Alles speelt zich af onder de opperhuid. Hoe meer je luistert, hoe meer de zenuwen bloot komen te liggen, en hoe meer je beseft dat dit tijdloze muziek is.
Over de jaren hebben Crow en Zach hun manier van muziek maken – in de homestudio van Zach – niet veranderd, en toch vervelen nummers als Good To Sea, met de nogal flauwe woordspeling “Good To Sea You”, en How We Breathe niet.
‘Autumn Of The Seraphs’ is een logisch album in het nagenoeg perfecte oeuvre dat Pinback tot nu toe bij elkaar heeft gespeeld. En daar valt net als aan de muziek, niets meer aan toe te voegen.