PFM - A.D.2010 - La Buona Novella
Aereostella
Christoph Lintermans — 4 mei 2011
Het statuut van levende legende. Voor minder doet PFM het al lang niet meer. Veertig jaar terug gaf men samen met Banco en Le Orme mee vorm aan de fameuze Italiaanse school – een pendant van de Engelse progrock. En ook al is de drang om zich te bewijzen vandaag verdwenen, het album ‘A.D.2010 – La Buona Novella’ laat een band horen die weinig aan relevantie heeft ingeboet.
Hiermee heeft de band (na Dracula in 2005) opnieuw een rockopera opgenomen. Maar door de intimistische benadering is er veeleer sprake van een kameropera. De teksten van Fabrizio De André (een kleinkunstenaar van welhaast mythische proporties in Italië) worden ingelijst in een kleine instrumentale bezetting die het raffinement opzoekt, het detail belicht en de klippen van het gratuite spektakel omzeilt.
Mooi toch om te horen hoe grootheden als stichtende leden Franco Mussida (gitaar) en Franz Di Cioccio (zang en drums), en bassist Patrick Djivas de overdreven aandacht van het spotlicht mijden en zich ten dienste stellen van de tekstzegging. Dat wil niet zeggen dat er geen instrumentaal vuurwerk aan te pas zou komen, wel integendeel. Maar het verhaal komt op de eerste plaats.
Dat verhaal is een apocriefe vertelling van 'De Blijde Boodschap', meerbepaald de jonge jaren van Maria en haar ontmoeting met de timmerman Jozef van Nazareth. Apocrief, want De André (1940-1999) stond bekend voor zijn kritische houding tegenover de kerk. Zo laat hij in Il Testamento di Tito zijn cynische kijk op de 'Tien Geboden' zien, waarbij de theorie van de kerk ver verwijderd staat van de realiteit.
PFM bracht al in 1979-'80 platen uit op teksten van De André, en met arrangementen van de band. In 2007 werden ze door Sony heruitgegeven. Sommige stukken staan ook op het nieuwe album. De huidige line-up is overigens dezelfde als op de concertregistratie ‘PFM Canta De André’ ('08), met smaakvolle gastbijdragen van Lucio Fabbri (viool) en Gianluca Tagliavini (keyboards) die de muziek meermaals de richting van de folkrock uitsturen.
Op zijn best klinkt PFM onder een ander gesternte dan waarmee de gewone sterveling vertrouwd is, of zoals Vondel dichtte: “Een helder licht van staat, om anderen voor te lichten, op ’t spoor der ouderen…” En al klinkt het niet steeds als progrock, inzake muzikaliteit en integriteit zijn er niet veel die beter doen. Of hoe PFM nog steeds mag gelden als een lichtend voorbeeld voor jongere generaties.
Met dank aan Frank Tubex voor zijn hulp bij vertaalproblemen.
Met dank aan Frank Tubex voor zijn hulp bij vertaalproblemen.