Alweer een zeer leuk schijfje uit de Verenigde Staten. New York om precies te zijn. Obits was voor ons aanvankelijk een nobele onbekende, maar we vergeven het onszelf aangezien dit pas hun tweede album is. Dat het zo verdomd goed klinkt, ligt aan het feit dat zowat alle bandleden reeds een carrière in de muziekbusiness achter de rug hebben, zij het dan in groepen die weinig tot geen belletjes doen rinkelen. Het rijpingsproces in ondermeer Pitchfork, Edsel en Shortstack heeft wel gerendeerd: deze cd zit zowat vastgeroest in de speler.
Obits heeft de energie van een punkband en maakt ook nogal eens gebruik van de drie-akkoorden-riffs. In de opener van de plaat komen ze daar vlot mee weg omdat het geheel opgesmukt wordt met efficiënte bends die voor een solo moeten doorgaan. En ja, wij hebben ook een zwak voor makkelijk meebrulbare refreinen: de titel You Gotta Lose leent zich daar uitstekend voor.
De band maakt echter niet alleen gebruik van de doorsnee powerchords, die dan nog eens zwaar overstuurd zijn. De gitaren klinken warm en vrij beschaafd. Er wordt gespeeld in functie van de song: de gitaristen hebben aanvankelijk een ondersteunende rol in I Want Results terwijl bas en drum de aandacht opeisen en het tempo ook lekker strak houden. Op het einde mogen de heren zich dan laten gaan met riffs en de wah-pedaal.
Waar we deze groep ook krediet voor geven is hun afwisseling in songstructuur: nu eens rechtdoor, dan weer terughoudend of met een continue dreiging zoals in Everything Looks Better In The Sun. Hier refereert de zang aan "onze" Jan Paternoster. Soms horen we dan weer het licht nasale en net niet valse van Guy Swinnen. Obits heeft immers twee zangers-gitaristen, hetgeen onmiskenbaar een troef is. Dat laatste nummer is één van onze favorieten: alle instrumenten apart hebben hun moment de gloire maar komen dan ook weer perfect samen in het refrein. Het efficiënte gebruik van feedback is eveneens om van te smullen.
Subtiliteit kennen de heren van Obits ook. De titel van hun plaat is om te beginnen al een leuke woordspeling op die absurde en over het paard getilde ratingbureaus, die zich geschikt achten een land failliet te verklaren. Shift Operator houdt het tempo laag, de gitaren gedempt en de effecten spaarzaam. Het contrast met No Fly List maakt beide songs er alleen maar beter op: wij garanderen dat u voor het einde van dit nummer luidkeels meebrult met dit reggae-punk-gitaarrock-deuntje. Dat klinkt op papier – of op een computerscherm – inderdaad verschrikkelijk, maar het werkt.
Heel dit plaatje geeft ons verschrikkelijk veel zin om in een kleine, groezelige club te dansen tot het zweet ons van de rug gutst. Op het podium staat dan natuurlijk Obits, een indiebandje uit de VS, dat de rockwereld niet op zijn kop zet, maar dat ons met ‘Moody, Standard And Poor’ wel voorziet van een potje energieke en kwaliteitsvolle gitaarrock.
