Pennywise - Reason to Believe
Epitaph Records
Jelle Peersman — 8 november 2008
Pennywise bestaat anno 2008 al twintig jaar en ‘Reason to Believe’ is daar de negende vrucht van. In die twintig jaar heeft de band een stevige fanbase uitgebouwd. Toch weigert ze systematisch om een contract bij een grotere platenmaatschappij te ondertekenen. Ze zijn dan ook al even lang politiek geëngageerd en volgen - én preken - op elk album een bijna communistische levensvisie. ‘Reason to Believe’ is daar geen uitzondering op. Door het album gratis aan te bieden via MySpace zet Pennywise die communistische traditie extra in de verf. Iets wat hen nota bene al enkele malen is voorgedaan.
Dat geldt overigens ook voor de muziek die we voorgeschoteld krijgen, al is het dan door henzelf. “Never change a winning team” is de jongens van Pennywise zeker niet vreemd. Ze klinken al nagenoeg twintig jaar hetzelfde. Punkrock aan een standvastig snel tempo, weinig ander gitaarwerk dan stevige powerchords en geen gebrek aan "woah woahs" en "yeah yeahs".
Het feit dat ze trouw blijven aan hun formule, wordt hen waarschijnlijk door veel fans in dank afgenomen. Toch is het geen garantie op goede muziek, integendeel. Toegegeven, ze zijn niet richting het radiovriendelijke getrokken, zoals bijvoorbeeld The Offspring, maar op sommige punten begint Pennywise toch behoorlijk te vervelen. Er is immers grote oplettendheid vereist om te merken waar één nummer eindigt en het volgende begint.
Om variatie kan men enkel bidden, aangezien enkel The Western World en Affliction gitaarriffs bezitten die te onderscheiden vallen van de rest. Dat zijn dan ook meteen de twee hoogtepunten van ‘Reason to Believe’. Affliction is trouwens ook het enige nummer waar de harmonieuze Bad Religion-klank niet verwaterd klinkt. Platenbaas én Bad Religion-gitarist Brett Gurewitz zou er niet verkeerd aan doen om Pennywise er op te wijzen dat ze dat beter aan hem overlaten.
Om variatie kan men enkel bidden, aangezien enkel The Western World en Affliction gitaarriffs bezitten die te onderscheiden vallen van de rest. Dat zijn dan ook meteen de twee hoogtepunten van ‘Reason to Believe’. Affliction is trouwens ook het enige nummer waar de harmonieuze Bad Religion-klank niet verwaterd klinkt. Platenbaas én Bad Religion-gitarist Brett Gurewitz zou er niet verkeerd aan doen om Pennywise er op te wijzen dat ze dat beter aan hem overlaten.
Slecht is het allemaal niet, maar echt genieten kunnen we het toch ook niet noemen. Zoek hier geen Bro Hymn Tribute of Fuck Authority, ook al blijft het eerder vernoemde Affliction verduiveld goed hangen.
De overtuiging dat de autoriteit dringend gefuckt moet worden, is nog steeds overduidelijk aanwezig. Olie, bommen, oorlog, kapitalisme, religie, noem maar op. Alles gaat voor de bijl. Zelfs het hoesje gaat kritisch overweg met de grote wereldreligies. Allemaal goed en wel, maar het gezeur van zanger Jim Lindberg werkt na vijftien tracks toch een beetje op de zenuwen. De vraag blijft hoeveel levens Pennywise gaat redden op MySpace.
De overtuiging dat de autoriteit dringend gefuckt moet worden, is nog steeds overduidelijk aanwezig. Olie, bommen, oorlog, kapitalisme, religie, noem maar op. Alles gaat voor de bijl. Zelfs het hoesje gaat kritisch overweg met de grote wereldreligies. Allemaal goed en wel, maar het gezeur van zanger Jim Lindberg werkt na vijftien tracks toch een beetje op de zenuwen. De vraag blijft hoeveel levens Pennywise gaat redden op MySpace.
Loyale fans van Pennywise zullen 'Reason to Believe' hoogstwaarschijnlijk gretig verorberen, maar de meer neutrale punkfan blijft hier toch met quasi lege handen achter. Niet slecht, maar amper interessant. Been there, done that, bought the T-shirt.