Pegi Young - Pegi Young
Warner Bros Records
Bjorn Borgt — 8 november 2008
Je eerste plaat uitbrengen als je de vijftig al ruim gepasseerd bent, dat moet zowat uniek zijn. Toch is dit het geval voor Pegi Young, vrouw van niemand minder dan Neil Young. Uniek kunnen we haar muziek wel niet noemen. Ondanks de aanwezigheid en de inbreng van de meester zelve, weet het titelloze plaatje niet of nauwelijks te begeesteren.
Pegi Young is nochtans niet nieuw in het muziekwereldje. Ze schreef al songs toen ze nog op school zat en enkele daarvan zijn na meer dan dertig jaar ook op dit debuut beland. Ze tourde ook mee met haar wederhelft als achtergrondzangeres. Met Neil kreeg ze twee kinderen, Amber Jean en Ben. Die laatste is motorisch en verstandelijk gehandicapt. Een groot deel van haar leven wijdde Pegi dan ook aan The Bridge School, een organisatie die zich inzet voor mindervaliden.
Uit dit langverwachte album valt niet af te leiden dat we daardoor grootse dingen gemist hebben. Het plaatje wordt erg flets afgetrapt en Pegi Youngs stem klinkt nogal dunnetjes. De countrymuziek die haar in de eerste twee nummers ondersteunt, hebben we ook al vaak gehoord en in dit geval wellicht te vaak.
Opmerkelijk is dat de plaat pas écht op gang komt als Pegi Young leentjebuur gaat spelen. When The Wild Life Betrays Me van Jimmy Buffet gaat door merg en been en het sobere stemgeluid van Young komt hier wél tot zijn recht. Ook Hold On van Waylon Jennings is terecht door de mazen van het selectienet geglipt. Dan Penn en Spooner Oldham leenden hun knappe, melancholische song I’m Not Through Loving You Yet uit. Sometimes Like A River (Loving You), geschreven door Toni Brown, ten slotte overstijgt de middelmaat ook moeiteloos.
Tot daar echter de goeie songs. De liedjes die Pegi zelf geschreven heeft, kabbelen stuk voor stuk voorbij zonder de aandacht te trekken en ze zorgen ervoor dat ook de goodwill voor de wél geslaagde songs enigszins afneemt.
Een dreamteam rond je verzamelen, is duidelijk onvoldoende voor een droomplaat. Ondanks de beschikbaarheid van manlief Neil en diens ouwe getrouwen bassist Rick Rosas, gitarist Ben Keith en pianist Spooner Oldham, kan Pegi Young te weinig overtuigen. De vraag is dan ook of er buiten de die hard Neil Youngfans, die zonder morren een slordige 138 euro op tafel leggen voor een concertje van hun held, iemand zit te wachten op dit flauwe countryafkooksel. Misschien nog een jaartje of dertig schaven aan de songs?