Paulusma - iRecord
Munich Records
Dimitri Muylaert — 10 januari 2009
Sinds 2004 is Daryll-Ann niet meer. Vijftien jaar lang waren Jelle Paulusma en Anne Soldaat, het leidersduo van de band, druk in de weer geweest om de groep te laten uitgroeien tot één van de strafste Nederlandse bands in jaren. Maar na het opdoeken van Daryll-Ann bleken ze ook solo hun mannetje te kunnen staan. Anne ging volledig voor Do-The-Undo terwijl Jelle zich onder de naam Paulusma van zijn beste kant liet zien. In 2006 zag Paulusma's eersteling 'Here We Are' het licht en nu is het tijd voor een opvolger.
Bij Paulusma blijkt het credo van “moeilijke tweede” niet echt op te gaan. Waar 'Here We Are' meer sferen dan nummers tentoonspreidde, horen we hier weer de echte songsmid in Paulusma aan het werk. En ook het geluid is heel anders. Deze zeer Amerikaans klinkende plaat zou niet misstaan tussen die van de westcoastacts uit de jaren zestig.
Zo begint Lotta Love met een gitaarsolo die perfect van de meesterhand van Carlos Santana zou kunnen komen terwijl California Spirit zo op 'Surrealistic Pillow' van Jefferson Airplane had kunnen staan. Verder in het album doet de sfeer van TJ On A Spree ons onwillekeurig aan The Doors denken. Maar in vergelijkingen hervallen is een al te makkelijke oefening,en bovendien zouden we op die manier Paulusma's authenticiteit onrecht aandoen.
Het gaat hier namelijk om een zeer divers topplaatje. Zo divers dat we in Ridin' The True Companion meegesleurd worden door opperbeatnick Jack Kerouac maar evengoed de Pinball Wizard uit Tommy tegen het lijf lopen. En ook op muzikaal vlak gaat deze rollercoaster maar door. Van een klassieke popsong als Ready To Go vliegen we over dromerige geluiden door tot akoestische pareltjes als Ship Of Fools en (I watched Your) Shadow Dancing.
En het zijn net die meer akoestische geluiden van de tweede albumhelft die ons zo aanspreken. Een verlaten highway, de desolate sfeer van een broeierige nacht in een motel; dit is de soundtrack die we daar al maanden bij dromen. Als we de eerste zes nummers in de stekende middagzon draaien, dan begeleidt deze tweede helft zeker onze nachtelijke ritten door het land.
Na de eerste luisterbeurt lijkt 'iRecord' een zeer onsamenhangende plaat, maar hoe meer we het album tot ons laten komen, hoe meer we begrijpen dat het een reisverhaal is van een man die vroeg in de morgen vertrekt, midden in de nacht even halt houdt in een diner ergens op een verlaten snelweg om daarna weer mijmerend de nacht in te trekken. Dit is een album om nog lang te koesteren.