Pain - Psalm of Extinction
Roadrunner Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Wellicht is hij het best bewaarde geheime wapen uit de metalscène, omdat hij zijn grootste realisaties achter de schermen presteerde. Hij is het die de sound perfectioneerde van bands als Dimmu Borgir, Celtic Frost en Children of Bodom, stuk voor stuk toppers in hun genre. Zijn eerste band waarmee hij zijn gezicht liet zien, Hypocrisy behoort dan wel tot de mindere goden, met Pain dwong hij al snel bakken respect af. Met ‘Psalms of Extinction’ blaast dat soloproject tien kaarsjes uit en levert hij een vijfde plaat af.
De man aan wie we onze inleiding wijdden heet Peter Tägtgren en komt uit Zweden. Elk instrument en elke knop bedient hij zelf bij Pain. Eigenlijk wilde hij heavy metal spelen, maar toen kocht hij een computer en begon hij wat te experimenteren. Dat is de anekdote achter de onemanband. Zijn experiment resulteerde in een machtige industrial metalnaam die van overal lof naar het hoofd geslingerd krijgt.
Vanaf het moment dat de gitaar uit de computer springt ga je aan het knikkebollen. Blikkerige snaardrums en echoënde synths zorgen voor dansbaarheid. Monotoon beukende gitaren, zoals die tijdens Nailed to the Ground een eerste keer hun beste snaren vinden, vervolledigen de definitie van het genre. Vocaal maakt Tägtgren zich een eerste keer kwaad, bijgestaan door een Fear Factory-actige brok granieten agressie. Tägtgren exposeert zijn complete vocale arsenaal op dit album: hoge zowel als lage heldere zangpreken behalen de meerderheid, maar gaan toch een coalitie aan met vervormde shouts. Elk nummer lijkt wel een andere zanger te hebben!
Symfonische violen zorgen voor naar klassiek neigende dramatiek tijdens een van de chorussen, elk met een ijzersterke zangmelodie. Stotende snaren nemen de refreinen voor hun rekening. Altijd weer maakt een landschap van machinegeluid en overweldigende samples het plaatje compleet. Accident de parcours en Bjorkcover Play Dead willen we graag door de vingers zien. Die veel te symfonische elektronica en zeurende, naar het vagevuur verwezen chords spoken nog een tijdje verder, totdat God en zijn computer (Computer God) redding brengen. De tot dan toe egale dansbeats snokken het tempo naar boven en zinderende gitaarbonzen gerugsteund door een leger vlijmscherpe toetsen volgen. Machtsexplosie Just Think Again zorgt voor een kippenvelmoment waar ooit Rammstein zo goed in was. Niet het hardste, wel het meest indrukwekkende nummer met een lyric om eens over na te denken. Afsluiten doet Pain met een putsch van verpulverende riffs en bronstige software.
‘Psalms of Extinction’ laat zich net ietsje vlotter beluisteren dan haar voorgangers. Er zitten gelukkig nog steeds veel venijnig scherpe kantjes aan, zodat dit geen pilletje is dat je zomaar even door je keelgat laat glijden. Dat maakt dat je de kracht van dit album pas na multipele consumptie echt kan inschatten. Voor ons alvast een nominatie voor album van het jaar.